عشق من و تو؟ ... آه

این هم حکایتی است.

اما، درین زمانه که درمانده هر کسی

از بهر نان شب،

دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست.

شاد و شکفته، در شب جشن تولدت

تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک،

امشب هزار دختر همسال تو، ولی

خوابیده‌اند گرسنه و لخت، روی خاک.



زیباست رقص و ناز سرانگشتهای تو

بر پرده‌های سبز،

اما، هزار دختر بافنده این زمان

با چرک و خون زخم سرانگشتهایشان

جان می‌کنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیش از آن

پرتاب می‌کنی تو به دامان یک گدا.



وین فرش هفت‌رنگ که پامال رقص تست

از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ.

در تار و پود هر خط وخالش: هزار رنج

در آب و رنگ هر گل و برگش: هزار ننگ..

شاد کن جان من، که غمگین است

رحم کن بر دلم، که مسکین است


روز اول که دیدمش گفتم:

آنکه روزم سیه کند این است


روی بنمای، تا نظاره کنم

کآرزوی من از جهان این است


دل بیچاره را به وصل دمی

شادمان کن، که بی‌تو غمگین است


بی‌رُخت دین من همه کفر است

با رُخت کفر من همه دین است


گه گهی یاد کن به دشنامم

سخن تلخ از تو شیرین است


دل به تو دادم و ندانستم

که تو را کبر و ناز چندین است


بنوازی و پس بیازاری

آخر، ای دوست این چه آیین است؟


کینه بگذار و دلنوازی کن

که عراقی نه در خور کین است

#پروین-اعتصامی

به مِی ِ خُم تو سرشته شد گِل کأس جان سبو کشان
ز رحیق جام تو سر گران سر سرخوشان دل بیهشان

به پیاله دل عارفان شده ترک چشم تو می فشان
نه منم ز باده عشق تو هله مست و بیدل و بی نشان

همه کس چشیده به قدر خود ز می زلال تو یا علی

توئی آن که سدره منتهی بودت بلندی آشیان
رسد استغاثه قدسیان به درت ز لانه بی نشان

به مکان نیایی و جلوه ات به مکان ز مشرق لا مکان
چو به اوج خود رسیده ای ز علوّ قدر و سُمُوشان

همه هفت کرسی و نه طبق شده پایمال تو یا علی

نه همین بس است که گویمت به وجود جود مُکرّمی
نه همین بس است که خوانمت به ظهور فیض مُقدّمی

تو منزهی ز ثنای من که در اوج قدس قدم نهی
به کمال خویش معرفی به جلال خویش مسلمی

نه مراست قدرت آن که دم زنم از جلال تو یا علی

چای که زود سرد میشود
دستهایم التماس دعا دارند
ومن حالم شبیه همان روزهایست که هنوز نیامده
هیچ وقت اینگونه خوب نبوده ام
وقتی میفهمی برای کسانی که بدی تو را خواسته اند جز خوبی نخواسته ای به خودت امیدوار میشوی
و به دنیا ناامید
میخندم
و فکر میکنم چقدر غریب افتاده ام من
تو که نیستی و فقط حرف امدندت می اید
و من که عذاب میکشم
هنوز هم حرفهایم را کسی نمیفهمد
هنوز هم با توام و هنوز هم روزگار شبیه نبودنت هست
چای میخورم
انگار من در تو حل شده ام مثل نباتی که در چای حل شد
چای و نبات را همیشه دوست دارم
میدانی


#علی-ضیا...


با عشق فراوان تقدیم به تو @BaHaRe

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد،
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می مانَد
هر که تبلیغ کند خوبی ِ دلبندش را

مثل آن خواب، بعید است ببیند دیگر،
هر که تعریف کند خواب خوشآیندش را

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو،
به تو اصرار نکرده است فرآیندش را

قلب ِ من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل از توست، اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید-
بفرستند رفیقان به تو این بندش را:

«منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را »

کاظم بهمنی

هـــــــــــــــــــــــزار چهره و هر چهره نیز پشت نقابی...

گِلی سیاه،که از آدمی گرفته لعابی

نجیب صورتکی،بر سوال خود زده،تا من،به مهرورزی او،وا کنم زبان به جوابی

ستاره پوشی این پرده را به خشم نگیری! ،

که مرحمی نشناسم،به جز مُسکّن خوابی...

به خواب میزنم این چشمهای حادثه جو را

تمام میشود آیا،چو بسته گشت کتابی؟!

ز پشت پرده چراغی گذشت... باورم این است

اگر چه باز مشامم شنید،داغ شهابی...

سپیده میزند و تشنه ام

ولی عطشم را در این نفس

نسپارم

به وعده های سرابی...!

"محمد علی بهمنی"

در ره عشقت ای صنم ، شیفته ی بلا منم
چند مغایرت کنی ؟ با غمت آشنا منم

پرده به روی بسته ای، زلف به هم شکسته ای
از همه خلق رسته ای، از همگان جدا منم

شیر تویی ، شکر تویی، شاخه تویی، ثمر تویی
شمس تویی، قمر تویی، ذره منم ، هبا منم

نخل تویی ، رطب تویی ، لعبت نوش لب تویی
خواجه ی با ادب تویی، بنده ی بیحیا منم

کعبه تویی ، صنم تویی، دیر تویی، حرم تویی،
دلبر محترم تویی ، عاشق بینوا منم

شاهد شوخ دلربا گفت به سوی من بیا
رسته ز کبر و از ریا ، مظهر کبریا منم

طاهره خاک پای تو ، مست می لقای تو
منتظر عطای تو ، معترف خطا منم................... طاهره قرة العین..

نه من به خویش گزیدم روال بد مستی
که پیر میکده بر این روال، مایل بود

خمیره ی گلِ آدم به شعله در فکنید
که هر چه بود مقدر مرا در آن گل بود

میان این همه هیهاي زندگی، تنها
نفس کشیدن بی دوست سخت مشکل بود

دریغ و درد که بسیار دیر دانستم
که راه منزل جانان ز روزن دل بود

به جان دوست که دیدم حواله خود میرفت
به کوچه اي که سراي گداي کاهل بود

بسی ز شیخ شنیدم صلاي استغراق
کسی که مأمن او در کنار ساحل بود

اگرچه بارقه ی عقل و عشق همزادند
میان عاقل و عاشق هزار منزل بود

به رمز گویمت این نکته ارفع! از سر صدق
که حق در آخر پس کوچه هاي باطل بود!

سید محمود توحیدی**ارفع کرمانی**