در هر مصیبت و محنی فَابکِ لِلحُسَین
در هر عزای دل شکنی فَابکِ لِلحُسَین

در خیمه‌ی مراثی و اندوه اهل بیت
قبل از شروع هر سخنی فَابکِ لِلحُسَین

در مکتب ارادت ابن شبیب ها
هم ناله با أبا الحسنی فَابکِ لِلحُسَین

إن کُنتَ باکیاً لِمُصابٍ کَالأنبیاء
فِی الإبتلاءِ و الحَزنِ فَابکِ لِلحُسَین

شب های جمعه مثل ملائک میان عرش
با بوی سیب پیرهنی فَابکِ لِلحُسَین

در تند باد حادثه ای گر کبود شد
بال نحیف یاسمنی فَابکِ لِلحُسَین

دیدی اگر میان هیاهوی تشنگی
طفلی و لب به هم زدنی! فَابکِ لِلحُسَین

لب تشنه جان سپرد اگر عاشقی غریب
یا روی خاک ماند تنی فَابکِ لِلحُسَین

این روزها

آنقدر تنهایم

که آغوشم تار عنکبوت زده

هر روز

چشمانم را واکس میزنم،شاید

برق نگاهم کسی را گرفت

نیما هوشمند

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را

به خون نشانده دل دودمان آدم را

غم تو موهبت کبریاست در دل من

نمی دهم به سرور بهشت این غم را

غبار ماتم تو آبرو به من بخشید

به عالمی ندهم این غبار ماتم را

به نیم قطره اشک محبتت، ندهم

اگر دهند به دستم، تمام عالم را

به یمن گریه برای تو ، روز محشر هم

خموش می کنم، از اشک خود، جهنم را

اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم

هزار بار بمیرم، نبینم آن دم را

گفتی می‌آیی
و یاد اخبار هواشناسی افتادم
که لذت باران‌های بی‌هنگام را می‌بَرَد

گفتی می‌آیی
و یاد تمامِ روزهایی افتادم
که بیهوده چتر برداشته بودم


لیلا کردبچه

تنها

غمگین

نشسته با ماه

در خلوت ساکت شبانگاه

اشکی به رخم دوید ناگاه

روی تو شکفت در سرشکم

دیدم که هنوز عاشقم آه...

باد می دود
بهار می دود
رود بی قرار می دود
ابر می دود
درخت می دود

کوه استوار می دود
هرچه ساده هرچه سخت می دود
کرم خاکی از میان خاک
بی صدا می دود
پیچکی شکسته با عصا
می دود
سنگریزه ای بدون دست و پا
می دود
می دود ولی چرا ؟ می دود ولی به مقصد کجا ؟
غنچه های نوجوان ، درخت های پیر
آسمان سرفراز و خاک سربه زیر
روزهای زود و سالهای دیر
هرچه بود و هرچه می شود ، هرچه رفت و هرچه می رود
می دود به سمت پس کجاست ؟ کو ؟
می دود به پای جستجو
می دود به های و می دود به هو
می دود فقط به سوی او...

ای خدای بزرگ که توی آشپزخانه ام نشسته ای
حالا یک زن کاملم
چیزی توی جیب هایم پنهان نمی کنم
کیفم روی میز باز مانده است
هر هشت ساعت یک آرامبخش می خورم
وبه دکترم قول داده ام زیاد فکر نکنم
لطفا پایت را بردار
می خواهم تی بکشم

بخشی از شعر ...

"ناهید عرجونی"

باید به فکر تنهایی خودم باشم
دستِ خودم را می گیرم و
از خانه بیرون می زنیم.

در پارک
به جز درخت
هیچ کس نیست
روی تمام نیمکت های خالی می نشینیم
تا پارک
از تنهایی رنج نبرد

دلم گرفته
یاد تنهایی اتاق خودمان می افتم
و از خودم خواهش میکنم
به خانه بازگردد.

محمد علی بهمنی

دلخوشم با غزلی تازه همینم کا[!]ت

تو مرا باز رساندی به یقینم کا[!]ت.

قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو؟

گاه گاهی که کنارت بنشینم کا[!]ت.

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کا[!]ت

آسمانی تو ! در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کا[!]ت

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کا[!]ت

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

که همین شوق ٬ مرا خوب ترینم , کا[!]ت



محمد علی بهمنی

تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم
نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم ...

"رسول یونان"

مهم نیست خوبم اگه بد شدی

اگه ساده از قلب من رد شدی

به پاهات نده راه برگشتنو

برو خط بزن از خیالت منو