پسرک پدربزرگش را تماشا کرد که نامه ای
می نوشت .......
بالاخره پرسید :
- ماجرای کارهای خودمان را می نویسید ؟.......
درباره ی من می نویسید ؟.....
پدربزرگش از نوشتن دست کشید و لبخند زنان به
نوه اش گفت :.........
- درسته درباره ی تو می نویسم اما مهم تر از نوشته هایم
مدادی است که با آن می نویسم ........
می خواهم وقتی بزرگ شدی مانند این مداد
شوی .......
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید .........

-
اما این هم مثل بقیه مدادهایی است که دیده ام ......
- بستگی داره چطور به
آن نگاه کنی ..... در این مداد 5 خاصیت است که اگر به دستشان بیاوری ، تا آخر
عمرت با آرامش زندگی می کنی ......
صفت اول :......
می توانی کارهای بزرگ کنی
اما نباید هرگز فراموش کنی که دستی وجود دارد که حرکت تو را هدایت می کند ........
اسم
این دست خداست .............
او همیشه باید تو را در مسیر ارده اش حرکت دهد ..........
صفت
دوم :........
گاهی باید از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی.........
. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار ، نوکش تیزتر می شود .........
پس........
بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی چرا که این رنج باعث می شود انسان
بهتری شوی ........
صفت سوم :.......
مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک
اشتباه از پاک کن استفاده کنیم .......
بدان که تصیح یک کار خطا ، کار بدی
نیست ......... در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری مهم است.........
صفت
چهارم :......
چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست ،...... زغالی اهمیت دارد که داخل چوب
است ..........
پس همیشه مراقبت درونت باش چه خبر است ..........
صفت پنجم :...........
همیشه
اثری از خود به جا می گذارد ..........
بدان هر کار در زندگی ات می کنی ردی به جا
می گذارد و سعی کن نسبت به هر کاری می کنی هوشیار باشی و بدانی چه می کنی ..........

هرگزنخواب کورش

دارا جهان ندارد،
سارا زبان ندارد

بابا ستاره ای در

!هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید،

البرز لب فرو بست
حتا دل دماوند،

آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند،
آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو،
گرز گران ندارد
روز وداع خورشید،
زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان،

نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا،
نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما،

تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها،
بر کام دیگران شد

نادر ز خاک برخیز،

میهن جوان ندارد

دارا ! کجای کاری،
دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند،

دارا جهان ندارد

آییم به دادخواهی،
فریادمان بلند است
اما چه سود،
اینجا نوشیروان ندارد

سرخ و سپید و سبز است

این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس،

شیر ژیان ندارد

کوآن حکیم توسی،

شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما

دیگر بیان ندارد

هرگز نخواب کوروش،

ای مهرآریایی
بی نام تو،وطن نیز

نام و نشان ندارد

داشت دفترمشقش را جمع می کرد.چشمش افتاد به روزنامه ای که مادر روی آن برای همسایه ها سبزی پاک کرده بود.تیترش یه "سه" بود با بینهایت "صفر"جلوش.عدد "سه"ناگهان او را از جا پراند.
- بابا، پس فردا با بچه های مدرسه می برنمون اردو. سه هزار تومن می دی؟
بابا سرش را بلندنکرد.باصدایی آرام گفت:فردا یه کم بیشتر مسافر می برم، سه هزار تومن هم به تو میدم.
با وعده شیرین بابا خوابید.
صبح زود، رفت کنارپنجره. پرده را کنار زد. باران ریزوتندی می بارید.قطره های باران برای رسیدن به زمین مسابقه گذاشته بودند. بند دلش پاره شد:آخه توی این بارون که مسافر سوار موتور بابام نمی شه.
اشک توی چشمهایش حلقه زد. از پشت پنجره آمد کنار. یک قطره اشک از روی صورتش چکید روی یکی از بینهایت "صفر"هایی که جلوی عدد"سه" رژه می رفتند.