سیبي که چیدي ابتداي ِ سرونوشت‍ه.

سلام آقای سکوت

سلام خانم گلپری

حسین میخواست حالتون رو بپرسه ، خوب شدین انشالا؟

حسین غلط کرد! مگه دکتره که حال منو می پرسه ؟
خوبم ممنونم از شما

روزي كه از پارت ِ اول ِ تهران طهران چُرت مي‌زدم ُ يادم نميره اميرعلي، بعدش يهو رضا مياد .. شُروع ميكنه، پا ميده ترانه ها، زنده باد مي‌گه به اين عاشقانه ها!

رضا ماجراي ِ عجيبي‌ه، خودش ميخونه ديگه من چي بگم! يه سري حرفاي ِ شخصي يه ترانه‌ي ِ خُصوصي.

مث ِ عباس ِ خودمونه؛ معروفي ميگه اگه تن خرج ِ روح ميشود! رضا ميخونه روحمو میشکافم این بار، تا یکي از نو ببافم..

اين‌‍ا تكرار نميشن علي، داستان ِ فرياد زير آب ُ امشب در سر شوري دارمه!

اوووهووم ..
حرفاش با معروفی تو یه خطه ولی معروفی کجا رضا کجا!

معروفي، معروفي! هوووف داره!

اره اره ..

مبارکت آواتار ِ نو (:

ممنون
قابل دار نیس عزیز؟

من دیگه، اصن نمی‌خوام !

تیغُ رو رگم بِسُرَم