شاپورخان
بیــــــــــدار شو , من همانم که برای بودنم سالها بی خواب بودی !
شاپورخان
وقتـــي مـــيروي حــَـواسَــت بـــاشـد ، حـَــتمــاً خــُـدانگهـدار بــِگويــــي تـــا خــُـدا حواسـَـش را بيشتر بـــه مـَـن بــِدهـــد... آخـــر ميــدانـــي خـُــدا بـــه هواي تـــــــو مـَـرا رهــا کــــرده است ..
شاپورخان
تمـام ِ اين چـند سـال و اَنــدي عــمرم بـه کــنار ... مـن فـــقط ، بـه انـــدازه ي همــان صَــدُم هـاي ِ ثـانيه اي که ، در هــواي ِ عطـرِ ِ آغــوشت نفـس کـشيـدم ، زنـــدگـي کــــردم !!
شاپورخان
بـبيـن ... بـبيـن ايـن پـاکتِ ســيگارم را ، نــه تــرک ميشود و نــه تـــرکـم مـي کــند ... کـامش را کـه روي کـامـم مــيگذارد ، جـــانش را مي دهد ... تو حتي معاشقــه را قد اين سيگار هم بلد نيستي . .
شاپورخان
نگــرانت هستـــم عشــق من ايـن ديگـــر دست خــودم نيست ! فصــل شيرينـــي لحظــه هاست اما، من همچنــان بهار که مي شــود ... دلــم شــــور مي زند !!!
شاپورخان
خــدا جـونـــم يــه بـــار reset کـن لطفـــا ؛ زنـدگــيِ خيليــــا هَنـــگ کـــرده ...
شاپورخان
بايــد پـاي خـــــــــدا وســط باشــد وگــرنه اين هــمه معــجزه ي معکــوس , کــار هــيــچ آدمــي نيســت ......!
شاپورخان
مـــن مي نويسم و تـــــــو نـــمي خواني ! امـــــــــــا ... مخــاطب که تـــو باشــي... مديــــــونم اگر ننـــــــويسم
شاپورخان
تادیداری دیگر بــــــــــــــــــــــدرود.
شاپورخان
نمی دانم چه دردیست دوست داشتن … همین که پای کســـی به دنیایت باز می شود پایت از این دنیــــــا بریده می شود …
شاپورخان
زنان قـــــــوي دردهاي خود را مانند کفشهاي پاشنه بلند ميپوشند ! مهــم نيست چقـــــدر اذيت مي شوند شما فقــــــط زيبايي آنها را مي توانيد بينيد....
شاپورخان
دُنيــــا، آدمهـايـي دارد کـِه سکـــوت تــو را در بـرابـر ضَعـف ادبشـــان بـِـه پــاي نَفهميـت مـي گــذارنـد نـَه بـُزرگــواريـت....