صدای گرفته ی احساسم

سرفه ی خون آلود دلتنگی

فضای نا آشنای اتاقم

من و کلافه گی اسارتم!

اینجا ؛

بیان کلامت به سردی مرگ است!

اینجا ؛

غربتی به سیاهی انتظار دارد!

اینجا؛

وصال آرزوها ی ممکن اش غیر ممکن است!

....

من در بند لباس صورتی ام هستم!

نگاهم و گوشم با

جیر جیر فنر تخت هم بستر می شوند!

...

دامن سیاه شب و

سوسوی ملیله های رنگی اش

غرش آسمان و بارش هزار باره ی آن!

من آرام می بارم و

زمزمه می کنم همراه قطره های ریز باران:

"وای باران

باران

شیشه ی پنجره را باران شست

چه کسی اما،

نقش تو را از دل من خواهد شست؟!!!"

لاااااایک