آدمها با دلایلِ خاصِ خودشان به زندگی ما وارد میشوند
و با دلایلِ خاصِ خودشان از زندگیِ ما میروند
نه از آمدنها زیاد خوشحال باش ،
نه از رفتنها زیاد غمگین
تا هستند دوستشان داشته باش
به هر دلیلی که آمده اند
به هر دلیلی که هستند
بودنشان را دوست داشته باش ... بی هیچ دلیلی
شادمانیهای بی سبب ،
همین دوست داشتنهایِ بی چون و چراست
و درد ... که این بار پیش از زخم آمده بود ... آنقدر در خانه ماند، که خواهرم شد ... با چرکِ پردهها، با چروکِ پیشانی دیوار، کنار آمدیم و تن دادیم ... و زندگی آنقدر کوچک شد ... تا در چالهای که بارها از آن پریده بودیم ... افتادیم ... !/ [گروس عبدالملکیان]