سلامــــــــــــــ گلمــــــــــــ خوبی

تاکی شب به شب، به نیت سرودن غزلی عاشقانه برایت، مرثیه ای سوگوار برای خودبسرایم؟
تاکی غبار طعنه ها و نیش خند منکرانت، تبسم های معصوم روحم را به زهر خندی تلخ بدل کند؟
تا کی کودکان بهانه گیر چشمانم را با لالایی نامت، به دنیای رویایی خواب بکوچانم و باکابوس نبودنت، تنها گذارمشان؟
تاکی مدار عقربه های ساعت را به سمت طلوع جمعه ای زلال بچرخانم و غروب های خاکستر جمعه ها را شماره کنم؟
تاکی امید آمدنت بهانهای باشد برای ادامه حیات گلهای حیاطمان، و تو نیایی؟
تاکی صبح به صبح، چمدان آمدنت را ببندم و به نیت همراهی ات، جنازه روحم را به تک تک ایستگاه های جهان بکشانم و شب به شب، چمدان نیامدنت را به خانه برگردانم؟
تاکی سلام هایمان را برایت پست کنم و نشانی ات را پشت پاکت ننویسم؟
تا کی کفش های سر سخت زندگی ام، پرسه زدن را تجربه کنند و کوچه باغ بودنت را رد نشوند؟
تا کی چارچوب قاب عکست را ، بی وجود عکسی ، بر چهار دیواری تنهایی ام میخکوب کنم؟
تاکی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟