سلامــــــــــــــ گلمــــــــــــ خوبی

تاکی شب به شب، به نیت سرودن غزلی عاشقانه برایت، مرثیه ای سوگوار برای خودبسرایم؟
تاکی غبار طعنه ها و نیش خند منکرانت، تبسم های معصوم روحم را به زهر خندی تلخ بدل کند؟
تا کی کودکان بهانه گیر چشمانم را با لالایی نامت، به دنیای رویایی خواب بکوچانم و باکابوس نبودنت، تنها گذارمشان؟
تاکی مدار عقربه های ساعت را به سمت طلوع جمعه ای زلال بچرخانم و غروب های خاکستر جمعه ها را شماره کنم؟
تاکی امید آمدنت بهانهای باشد برای ادامه حیات گلهای حیاطمان، و تو نیایی؟
تاکی صبح به صبح، چمدان آمدنت را ببندم و به نیت همراهی ات، جنازه روحم را به تک تک ایستگاه های جهان بکشانم و شب به شب، چمدان نیامدنت را به خانه برگردانم؟
تاکی سلام هایمان را برایت پست کنم و نشانی ات را پشت پاکت ننویسم؟
تا کی کفش های سر سخت زندگی ام، پرسه زدن را تجربه کنند و کوچه باغ بودنت را رد نشوند؟
تا کی چارچوب قاب عکست را ، بی وجود عکسی ، بر چهار دیواری تنهایی ام میخکوب کنم؟
تاکی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این ماهی کوچک اما بزرگ خواهد شد
و این تنگ بلورین، تنگ و سخت خواهد شد
و این آب ته خواهد کشید.

تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی
و کاش نقبی می زدی از تنگ سینه به اقیانوس.

کاش راه آبی به نامنتها می کشیدی
و کاش این قطره را به بی نهایت گره می زدی.
کاش ...

بگذریم ...
دریا و اقیانوس به کنار
نامنتها و بی نهایت پیشکش
کاش لااقل آب این تنگ را گاهی عوض می کردی
این آب مانده است و بو گرفته است

و تو می دانی آب هم که بماند می گندد
آب هم که بماند لجن می بندد
و حیف از این ماهی که در گل و لای، بلولد
و حیف از این قلب که در غلط بغلتد!

عالي ..سپاس دوست خوب من ..