مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم
به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم
نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم
ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم
که بر خاکم روان گردی به گرد دامنت گردم
فرورفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی
دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم
شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم
رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم
کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم
تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دم سردم

من عشق را

در پیاله حسرت دیدار تو چشیده ام .



من در سراب رسیدن به یاد آب

تا انتهای حسرت چشمت دویده ام .



در غرش تندر هر صاعقه ،

یا در کشاکش طوفان و سیل و باد

من در خیال خود یاد تورا پرکشیده ام



صبحگاهان که ندا سر دهندبه یاد یار،

در اوج پرواز فوج فوج مرغان صبح

با گوش جان صدای ذکر و دعاشان شنیده ام



ای ماه، ای فلک، ای آسمان،

با یک نظر به ابر های نقره فام

من جام معرفت یار را سر کشیده ام



با من ز عشق سخن مگو

که عشق را،

با یاد تو به هر نفسی بر کشیده ام



من در سیاه ترین شب تار پراز سواد

با جلوه رخ زیبای آن نگار

الوان ترین قوس و قزح را کشیده ام



هرگز مباد که بی یاد او بسر کنم

با یاد او روح را در آسمان

تا جایگه عیسی مریم کشیده ام

گل پونه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها

گل پونه ها نا مهربانی آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانـــــــــــی آتشم زد

می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم
افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

گل پونه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها

دلا شبها نمی نالی به زاری
سر راحت به بالین می گذاری!
تو صاحب درد بودی ناله سر کن
خبر از درد بی دردی نداری
بنال ای دل که رنجت شادمانی ست
بمیر ای دل که مرگت زندگانی ست
مباد آن دم که چنگ نغمه سازت
ز دردی بر نیانگیزد نوایی
مباد آن دم که عود تار و پودت
نسوزد در هوای آشنایی
دلی خواهم که از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشک ریزد!
به فریادی سکوت جانگزا را
به هم زن در دل شب های و هو کن
و گر یارای فریادت نمانده ست
چو مینا گریه پنهان در گلو کن
صفای خاطر دلها زدرد است

دل بی درد همچون گور سرد است

فریدون مشیری