به مجنون گفت روزي عيب جويي

که پيدا کن به از ليلي نکويي
که ليلي گر چه در چشم تو حوريست
به هر جزوي ز حسن او قصوريست
ز حرف عيب‌جو مجنون برآشفت
در آن آشفتگي خندان شد و گفت
اگر در ديده‌ي مجنون نشيني
به غير از خوبي ليلي نبيني
کزو چشمت همين بر زلف و روي است
تو کي داني که ليلي چون نکويي است
تو چشم و او نگاه ناوک انداز
تو قد بيني و مجنون جلوه ناز
تو ابرو، او اشارت‌هاي ابرو
تو مو بيني و مجنون پيچش مو
تو لب مي‌بيني و دندان که چونست
دل مجنون ز شکر خنده خونست
نه آن ليلي‌ست کز من برده آرام
کسي کاو را تو ليلي کرده‌اي نام
ترا رد کردن او حد نمي‌بود
اگر مي‌بود ليلي بد نمي‌بود
قبول عشق برجايي بلند است
مزاج عشق بس مشکل پسند است
نبندد عشق هر صيدي به فتراک
شکار عشق نبود هر هوسنانک
کجا از صعوه صيد انداز باشد
عقاب آنجا که در پرواز باشد
که بر وي شير سيلي آزمايد
گوزني بس قوي بنياد بايد
ز آب جو نهنگ لجه آشام
مکن باور که هرگز تر کند کام
شکيبد با وجود يک جهان شور
دلي بايد که چون عشق آورد زور
مجال غم در او فرسنگ فرسنگ
اگر داري دلي در سينه تنگ
سر کوي فراغ از دست مگذار
صلاي عشق درده ورنه زنهار
کند باد جنون را آتش آميز
در آن توفان که عشق آتش انگيز
غم خود خور که کاهي در ره باد
اساسي گر نداري کوه بنياد
در او آتش زبانه در زبانه
يکي بحر است عشق بي کرانه
در اين آتش سمندر شو سمندر
اگر مرغابيي اينجا مزن پر
هجومش در ترقي روز در روز
يکي خيل است عشق عافيت سوز
ازين لشکر هزيمت کن هزيمت
فراغ بال اگر داري غنيمت
به هر گامي نشيبي و فرازيست
ز ما تا عشق بس راه درازيست
فراز او کدام از خود گذشتن
نشيبش چيست خاک راه گشتن
ثبات سعي در قطع تمناست
نشان آنکه عشقش کارفرماست
وفاي عهد بر ترک مراد است
دليل آنکه عشقش در نهاد است
ز لوث آرزو گشتن نمازي
چه باشد رکن عشق و عشقبازي ؟
عنان خود به دست دوست دادن
غرضها را همه يک سو نهادن
گلستان داني آتشگاه و آتش
اگر گويد در آتش رو، روي خوش
روي با رخت و منت دار از بخت
وگر گويد که در دريا فکن رخت
نيابي فرق از اميد تا بيم
به گردن پاس داري طوق تسليم
يکي داني مراد و نامرادي
نه هجرت غم دهد ني وصل شادي
نياميزد به طرف دامنت گرد
اگر سد سال پامالت کند درد
چه در فخر و چه در ننگ و چه در عار
به هر فکر و به هر حال و به هر کار
بجز معشوق نبود در ضميرت
به هر صورت که نبو