شب عاشقان بيدل چه شب دراز باشد
تو بيا کز اول شب در صبح باز باشد
عجب است اگر توانم که سفر کنم ز کويت
به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت
که محب صادق آن است که پاکباز باشد
به کرشمه عنايت نظري به سوي ما کن
که دعاي دردمندان ز سر نياز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشي؟
تو صنم نمي گذاري که مرا نماز باشد
قدمي که برگرفتي به وفا و عهد ياران
اگر از بلا بترسي قدم مجاز باشد

الهی چی شده؟

نگار عشق تو دائم زند آتش به سامانم چگونه من شدم گیرت نمی دانم نمی دانم

فدای خندۀ نابت که می سازد دل و جان را به جز تو این چنین خالص کسی را من نمی خواهم

یکی گوید مرا دیگر بس است آخر چه میخواهی؟ منم گویم که جز عشقش نمی جویم نمی یابم

سر من با نگاه تو شود آرام و فرخنده اگر عاشق نباشم من چه می گویم چه می سازم

هرگز دلت از من نگیر هرگز غمت از من مخواه که آن وقت است پایان و منم راهم نمی دانم

دل پر کینه ات آرام می گیرد اگر
و افکار گل آلودت زلال
و یا چشمان تار تو اگر شفاف می گردد
و شب، راحت تر از همیشه بر باغ رویا ها قدم را می نهی
زبان ، لکنت رها ، رندتر ، برنده تر ، گویاتر از حال
و اعضای وجودت، کلهم شادمان از این شود
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن….
اگر باغ وجودت غنچه می گیرد
وگر تاریکی تو ، ظلمت تو ، نور می گردد
اگر از ناخوشی هایت رها، بر مرکب صحت نشینی
و سنگت، شکل گوهر را به خود گیرد
چراغ لحظه هایت را اگر این روشنایئست
اگر از این شکستن بر تو سودیست
من از ماندن، بخود سودی نمی بینم
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن
ولی بعد از شکست این درخت پیر تنها
همان تنها صبور دشت تنهایی
دل پر کینه ات خون میشود
افکار گل آلود تو می خشکد
و چشمان تو نابینا و شب هرگز نمی خسبی
زبانت لال و اعضای وجودت کلهم افسرده میگردد
مرکب صحت، تو را بر زمین ناخوشی می کوبد آنگونه
که تا کوی اجل ، بر سینه پیمائی
چراغ لحظه هایت تا ابد خاموش می ماند
من از ماندن، بخود سودی نمی بینم
اگر از این شکستن، بر تو سودیست
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن
ولی ای یار بی همتا
بیا با دیدن خوبی، به چشمت سوی روشن ده
بیا با یاد خوبی ها، زلال افکار خود گردان
بیا با گفتن خوبی، زبان را نافذش کن
بیا با آب خوبی ها، چرک کینه از دل پاک گردان
و در آخر که ای زیبا
بدی، پیوسته بد مبآورد بر سر
توان تنبیه با خوبی
چو ما را سهم از این بازی شکست است
تو با خوبی مرا بشکن، که خوش باشی
تعلل نیست جایز
مکن پروا
من خشکیده را بشکن…