تو بنمایانم و بگویم ...

که در چشم تو رازی است...

که شقایق های قلبم را به شکفتن وا می دارد ، پس نگاهت را از من مگیر.

ای بهار روشنی بخش ، ای طراوت جاوید

امشب ، آهسته در خلوت تنهایی بی تو گریستم

کاش صدای هق هق گریه ام را که در گلو شکسته ام که سکوت شب

را بهم نریزد باد به تو می رساند تا بدانی که بی تو چه می کشم.

ساقی دل نرگس شهلای تو

مستی جان از می مینای تو

ای ز سر زلف چلیپای تو

اهل جنون سلسله در پای تو

سینه نهادم به دم تیغ عشق

دیده گشادم به تماشای تو

چیست بلای دل صاحب‌دلان

جلوهٔ بالای دل آرای تو

سرو کند با همه آزادگی

بندگی قامت رعنای تو

باخته‌ام از پی یک بوسه جان

یافته‌ام قیمت کالای تو

پرده برانداز که نتوان نمود

قطع نظر از رخ زیبای تو

پا نکشم از سر کوی امید

تا ندهم جان به تمنای تو

جان فروغی نرسد بر مراد

تا نرود بر سر سودای تو

اطراف چشم هایت
کمین کرده ام و بعد می دزدم
نگاه رایگانی که وداع را رد می کند

در این رویای شاهانه
در کمین زیبایی
روزهای شکار را
در انتظار و افسوس می گذرانم

عشق شب را شکار می کند
در آخرین پلک بسته ی من
و براستی که دلتنگی می گریزد
دربرابر فروغ تو

با شما هستم من ، آي . . . شما

چشمه هايي كه ازين راهگذر مي گذريد

با نگاهي همه آسودگي و ناز و غرور

مست و مستانه هماهنگ سكوت

به زمين و به زمان مي نگريد

او درين دشت بزرگ

چشمه ي كوچك بي نامي بود

كز نهانخانه ي تاريك زمين

در سحرگاه شبي سرد و سياه

به جهان چشم گشود

با كسي راز نگفت

در مسيرش نه گياهي ، نه گلي ، هيچ نرست

رهروي هم به كنارش ننشست

كفتري نيز در او بال نشست

من نديدم شب و روزش بودم

صبح يك روز كه برخاستم از خواب ، نديدم او را

به كجا رفته ، نمي دانم ، ديري ست كه نيست

از شما پرسم من ، آي . . . شما

رهروان هيچ نياسودند

خوشدل و خرم و مستانه

لذت خويش پرستانه

گرم سير و سفر و زمزمه شان بودند