یک شب گرم و تب آلود

آمدی ازشهر باران

ناگهان از هر جوانه

گل بر آمد جون بهاران

ای تو از نسل بهاران

ای امید سبزه زاران

ای صدایت پاک و معصوم

چون سرود چشمه ساران

ای نگاه تو همیشه

مثل در یا بی کرانه

ای بلند گیسوانت

خوشترین شعر شبانه

ای که نامت در زمانه

گشته در خوبی فسانه

کرده اینک در دل من

آتش عشق تو خانه

ای که نامت بر لب من

معنی خوب سرودن

خوشترین ایام عمرم

لحظه های با تو بودن

سلامی به گرمی نان و تنور

سلامی به یاران سنگ صبور

سلامی به دستان بی معرفت

به نزدیک یادان پیوسته دور

سلامی به مردان ایران زمین

دلیران،شجاعان،زنان غیور

سلامی به عشق وبه عاشق سلام

سلامی به راه بندان عقل وشعور

سلامی به گرد تمام جهان

به دوستان سلام وبه دشمن به زور

دیده ام سوی دیار تو ودر کف تو

از تو دیگر نه پیامی نه نشانی

نه به ره پرتو مهتاب امیدی

نه به دل سایه ای از راز نهانی

دشت تف کرده و بر خویش ندیده

نم نم بوسه ی باران بهاران

جاده ای گم شده در دامن ظلمت

خالی از ضربه ی پاهای سواران

تو به کس مهر نبندی؛مگر آندم

که ز خود رفته؛در آغوش تو باشد

لیک چون حلقه ی بازو بگشایی

نیک دانم که فراموش تو باشد

کیست آنکس که ترا برق نگاهش

می کشد سوخته لب در خم راهی؟

یا در آن خلوت جادویی خامش

دستش افروخته فانوس گناهی

تو به من دل نسپردی که چو آتش

پیکرت رازعطش سوخته بودم

من که در مکتب رویایی زهره

رسم افسونگری آموخته بودم

بر تو چون ساحل آغوش گشودم

در دلم بود که دلدار تو باشم

وای بر من که ندانستم از اول

روزی آید که دل آزار تو باشم

بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم

نه درودی ؛نه پیامی؛نه نشانی

ره خود گیرم وره بر تو گشایم

ز انکه دیگر تو نه آنی ؛تو نه آنی