پاییز یک شعر است یک شعر بی‌مانند
زیبا تر و بهتر از آنچه می‌خوانند

پاییز، تصویری رویایی و زیباست
مانند افسون است مانند یک رویاست

سحر نگاه او جادوی ایام است
افسونگر شهر است با این‌که آرام است

او ورد می‌خواند در باغ‌های زرد
می‌آید از سمتش موج هوای سرد

با برگ می‌رقصد با باد می‌خندد
در بازی‌اش با برگ او چشم می‌بندد

تا می‌شود پنهان برگ از نگاه او،
پاییز می‌گردد دنبال او، هر سو


هرچند در بازی هر سال، بازنده‌ست
بسیار خوشحال است روی لبش خنده‌ست

من دوست می‌دارم آوازهایش را
هنگام تنهایی لحن صدایش را

مانند یک کودک خوب و دل انگیز است
یا بهتر از این‌ها «پاییز، پاییز است!»

اول صب حالمون بدکردید چشم ‏‎‎

تو را از دور می‌بینم که می‌آیی
تو را از دور می‌بینم که می‌خندی
تو را از دور می‌بینم که می‌خندی و می‌آیی
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
سراپا چشم خواهم شد
تو را در بازوان خویش خواهم دید
سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم شست
برایت شعر خواهم خواند
تبسم های شیرین تو را، با بوسه خواهم چید
من امشب تا به سحر خوابم نخواهد برد

نگاهت را بگير و ناز کن با من
نيا روي زمين
رويا بمان
پرواز کن بامن
زمين آلوده گردان نگاه ماست
زيبايي در آن بسيار نا زيباست
ميا منشين کنار من
نمي خواهم بگيرم دست نازت را
بدانم رمز و رازت را
همان قديس باقي باش در قلبم
مکن ويرانه اين قصر خيالم را
براي زندگي کردن همين غربت
همين حسرت مرا کافيست
دنيا سهم موجودات سود انديش
مبادا دل بسوزاني براي من
نگاهت را بگرداني به روي من
همان يک لحظه ديدن عشق را در سينه سردم نشاند
عاشق شدم ، آواره ، مي فهمي
نيا ، نگذار عشقم مبتزل گردد

اگر
این روزها دست و دلم به ترانه نمی رود!
اگر
این بغض را به دخیل چشمانت گره می زنم!
اگر
برای سرودن چشمانت
تمام ترانه های عاشقانه را دوره می کنم
تمام کلمات بکر دست نخورده را!
اگر
بهانه می آورم که واژه ها لایق تو نیستند
...
نه اینکه سوار دیگری از صحرای ترانه ام گذشته باشد
نه!
باور کن در این آشفتگی مدام
کمی
فقط کمی دلم برای چشمانت تنگ شده!
تو می دانی
بخواهم یا نه در هر ترانه ای ردپای تو هست!
فقط
گاهی عشق سکوت می کند!

آسمان هست
من هستم
مثل یک پرستوی مهاجر با حسی غریب
اما نه برای تو و نه برای هیچکس
در کنار این مردم
شاید حضور صدایی نتواند نگاههایی چنین سنگین را جا به جا کند
شاید برای باور وجودم اثباتی لازم باشد
اما من وجود دارم
برای تنهایی دیوارهای اتاق
برای انتظار قلبهای بدون عکس
برای ترک خوردگی روح باغچه
من هستم با قلبی شکسته اما در حال تپیدن جدا از همه بودنها
همانطور که آسمان هست

اینجا سکوی پرواز است...

پروازکن..اول تو ....

دست تکان میدهم ..که اینجا جای پرواز یک نفر بود...

بدرود ای آرزوی دست نیافتنی ام

من هستم ؛ تا

در سایه سنگینی غروبهای....تلخ.....

هر روز

دل غمگین تر از دیروزم را

غمگین تر لمس کنم

با دستانی

به یاد لمس کردن ت