جان انسان را به مهر آغشته‌اند
تار و پودش از محبت رشته‌اند

خشت آدم از امید افراشتند
در ضمیرش بذر شادی کاشتند

حق بر انسان سیرت نیکو نهاد
تا بجوشد از نهادش عدل و داد

ذات آدم جلوه‌ی عقل و دل است
زین تجلی خلقت او کامل است

جوهر انسانیت آزادگی است
خدمت همنوع شرط بندگی است

کبریا را بنده بودن سروری است
نور را تابنده بودن اختری است

گر بکوشی تا به حق انسان شوی
آنچه اندر وهم ناید آن شوی

تو نکن خنده به من خنده کنان با من باش

زیر سنگینی این بار گران با من باش

تویی آن کس که همه نام تو را می دانند

منم آن عاشق بی نام و نشان با من باش

وقت تنها شدنت باز به یاد من باش

بی تفاوت به نگاه دگران با من باش

لحظه های من و این عقربه ها درگیرند

تو هماهنگ به آهنگ زمان با من باش

همه دارند خدایی و به آن سجده کنند

ای خدای دل من وقت اذان با من باش

تقصیر من نیستــــ

به تــو که می رســم

تب می کنمـــــــــــــ

به تــو که می رســم

هوس آغوشتــــ میسوزاندم

به تــو که می رســم

لبانم از عطتش له له میزنند

به تــو که میرســـم

نگاهم خمـار نگاهت میشود

به تـــو که میرســم

. . .

تقصیر تـــو نیستـــــــــــــ

نفسهــــــــــــــــایت دیوانه ام میکند . . .

بـاران کـه بـزنـدتـازه آسمـان مـی‌شـود

عیـن ایـن دل مــن

بـی‌ستـاره و مـه‌آلــود،

آنـوقـت ایـن دل بـی‌همــراه،

مـی‌خـواهـد کـه بخـوانـد،

نمنــاک، چـون نـوای بـاران؛

مـی‌خواهـد کـه آواز در آواز بــاران بیـفکند،

چنـدان کــه آسمـان هـم نـدانـد؛

ایـن نـوا از کدامیـن بــرآمـده!

به‌گـاه رعـد امـا

سکــوت می‌کنـد ایـن دل

که شهــرآشـوب نمـــی‌داند!!!

فقط جمعه نیست که دلگیر است ،
کا[!]ت دلت گیر باشد...