دخترم بگذار دلت بگوید و دستت بنویسد...

بابایی به جان تو که از هیچ کس و ناکس گله ای ندارم..

از عزیزانم حتی،عزیزانی که مرا به سادگی باد آشفتند و پرپر کردند..

نه نه دیگر جایی برای گلایه نیست تنها میخواهم بنویسم که روزی روزگاری پیش آنکه عشق آموخت،پیش دلم کم نیاورم..

ساده بگويم نگاه ، زاده علاقه است.

اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کند توديگر از آن خود نيستی.

زمان می گذرد و زمانه نيز هم.

کودک می شوی . جوان هستی و جوانی نمی کنی مي گذري

پير می شوی می مانی.

باز هم مثل هميشه در پی گمشده يی هستی

که با تو هست و نيست.

باز ، در پی آن علاقه پنهان

آن نگاه هميشه تازه هستي

باز ،آن دو چشم روشن عشق را در غروب بی امان زمان جستجو می کنی

غافل از آنکه او ديگر تکه ی از تو شده

سايه يی خوش بر دل تو

گوشه گوشه ی اين دل خراب سرشار از عطر نگاه توست...

عزيز دل

اگر مرا دوست نمی‌داری
دوست نداشته باش
من هرطور شده
خودم را ازین تنگنا نجات می‌دهم

اما دوست داشتن را فراموش نکن
عاشق دیگری باش
این ترانه نباید به پایان برسد
سکوت آدم‌ها را می‌کشد

این چشمه نباید بند بیاید
میخک‌هایی که در قلب‌ها شکوفا شده‌اند
از تشنگی می‌خشکند
اگر دوست‌داشتن را فراموش نکنی
تمام زیبایی‌ها را به یاد خواهی آورد