بر سر گلبرگ ذهنم میکشم
ناز اندام تو را در یک غروب
بر درخت قلب من نام تو را
باید حکاکی کند یک دارکوب

چشم من در آبی چشمان تو
غرق خواهد شد مثال قایقی
از سر عطر نفس های تو باز
میرود از هوش حتی رازقی

ای که در احساس من چادر زدی
مست خواهم شد شبی از کام تو
این تن غربت زده آخر شود
ساکن آبادی اندام تو

موج گیسوی تو چون دریا کند
بوم خشک ساحل این شانه را
بی تو دل در پیله ی تنهایی است
میکنی آزاد این پروانه را

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم
خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم
چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست
روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم
دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس
که در سراچه ترکیب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید
عجب مدار که همدرد نافه ختنم
طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

برادر گیر دادی به بهار عمر هاااااااااااااا

خيلي سلام...ما در تركي يك ترانه زيبايي به نام سارا داريم ....كاش تركي بلد بودي..

به به سهلام . نجسن ؟
این مال کیه ؟