خجل زده ام کردی ماه تابانم. سپاس از این همه لطف و لطافت..

بودنت عجیب شبیهِ بودنت شده
عجیب تر اینکه ، نبودنت
برایِ من
برایِ خودت
... برایِ این خانه
عادت شده
و دست‌هایِ پر از مهری که جایشان در خالی‌ِ دست‌هایِ من بود
حالا در جیبِ خیال‌هایِ من قایم شده

دلشوره دارم
عاشقانه‌های ما
مثل هذیان
مثل همهمه در شب
مثل تب
مثل یک خوابِ بد
تلخ شده
عشقِ تو پیش چشمانِ من
سیاهِ سیاه، مثلِ رنگ مرگ شده
و من مثل دیوانه ها
فقط دلشوره دارم

کسی چه می داند
در هزار توی دلتنگی های سُربی سینه ام ،
پنهانت کرده ام
و فصل گرده افشانی خاطره ها
پیوندت زده ام به طره ی افشان واژه ها !
که هر کس دید و گذشت
محکومم کرد به شاعره بودن در عصر پیامبری!!
بگذار شب به صلیبم بکشد.
باکی نیست !
من دلتنگی همه ی این سالها را ،
سکوتم را و
او را
سرفه می کنم در کوهستان مهیب زندگی !
تا پژواکش به در آرَد همه ی بیژن ها و یو سف ها را
از قعر چاه ها !
شایـــــــــد روزی از ردّ ژاله های زنانه ام ،
زندگــــــــی سبز شود
بر این گونه های سرخ شده از سیلـــــی روزگار!!!
کسی چه می داند
هنــــــــوز زنانـــــــه ایستاده ام ..

دانه دانه پرهایش را چید

تا بر این بالش

خواب دیگری ببیند.

مرسی دوست عزیز

فدافداااااااااا