به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

یچی گفتی تا 100سال دیگه هم فک کنم نمیفهمم

نامش همی نیارم بردن به پیش هرکس ... گَه گَه به ناز گویم سرو روان من کو

نـیـســت پــروای پــدر، #مـجــنـون مــادرزاد را

که از نبودن تو در آن
#دلم
نمی گیرد

Uncover our heads and reveal our souls

We were hungry before we were born