به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

خورشید مرده بود
و هیچکس نمی دانست
که نام آن کبوتر غمگین
کز قلبها گریخته
#ایمان
است

حال میکنم واقعن نباشه..اَی میخندما

برو سلف اگرم جالب نبود اعتصاب کنید غذا رو بریزید وسط حیاط درستش میکنن ما کردیم جواب داد

آره یاداوری که آره ..

منظورم این بود که آدم از دیدنِ این همه تبعیض خونش به جوش میاد!

وای اما
با که باید گفت این؟
من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن

روزگارِ غریبی ست