تو که نازنده بالا دلربايي
تو که بي سرمه چشمون سرمه سايي
تو که مشکين دو گيسو در قفايي
به مو گويي که: "سرگردون چرايي؟!"

بميرُم تا تو چشم تر نبيني
شرار آه پر آذر نبيني
چنان از آتش عشقت بسوزُم
که از مو رنگ خاکستر نبيني

دلُم دردي که دارد با که گويد
گنه خود کرده تاوان از که جويد
دريغا نيست همدردي موافق
که بر بخت بدُم خوش خوش ببويد

گل وصلت فراموشم نگردد
وگر خار از سر گورم برويد

سيه بختُم که بختُم واژگون بي
سيه روزُم که روزُم تيره گون بي
شدُم محنت کش کوی محبت
سيه روزُم که روزُم تيره گون بي
زدست دل که يا رب غرق خون بي


زعشقِت سوختُم اي جان کجايي
بماندُم بي سرو سامان کجايي
نه جاني و نه غير از جان چه چيزي
نه در جان، نه برون از جان کجايي؟

تولد استادددددددددددده هپی برت دی استاد امی هرکی با تو گپید غمناک شد

كاش...

از بچگي با صداش بزرگ شدم...

اولين صدايي كه از نوار كاست ها شنيدم صداي استاد بود...

28 سال همراهم هست...

وقتي يه عزيز 28 سال همراهم هست بايد برا تولدش شاد باشم...هر چند تو دنياي مجازي...

قطره نوشته:این مسئله نشان می‌دهد که جامعه هنری ایران کماکان توجهی به ارزش‌های دینی و اسلامی حاکم بر جامعه ندارد و بر شیوه غربی خود حرکت می‌کند.

اگر ماه بودى به صد نازشايد
شبي بر لب بام من مي نشستي
وگر سنگ بودي,به هرجا كه بودم
مرا مي شكستي, مرا مي شكستي

طرحی از توکا نیستانی برای زندانی سیاسی، محمد نظری که تو زندان رجایی شهر در اعتراض به وضعش لبهای خودش رو دوخته

پاييز يك شعر است
يك شعر بي‌مانند
زيباتر و بهتر
از آنچه مي‌خوانند

پاييز، تصويري
رؤيايي و زيباست
مانند افسون است
مانند يك رؤياست

سحر نگاه او
جادوي ايام است
افسونگر شهر است
با اين‌كه آرام است

او ورد مي‌خواند
در باغ‌هاي زرد
مي‌آيد از سمتش
موج هواي سرد

با برگ مي‌رقصد
با باد مي‌خندد
در بازي‌اش با برگ
او چشم مي‌بندد

تا مي‌شود پنهان
برگ از نگاه او،
پاييز مي‌گردد
دنبال او، هر سو

هرچند در بازي
هر سال، بازنده‌ست
بسيار خوشحال است
روي لبش خنده‌ست

من دوست مي‌دارم
آوازهايش را
هنگام تنهايي
لحن صدايش را

مانند يك كودك
خوب و دل انگيز است
يا بهتر از اين‌ها
#پاييز-پاييز-است