اينقده يني من محفوظ به حيا هستم كه

ممنونممم ... ممنونم .... ممنونم ... عیدتان مبارک

نه به فکرم که رشته پاره کنم
نه بر آنم که از تو بگریزم

هیچکس اینجا گم نمیشود
آدمها به همان خونسردی که آمده اند
چمدانشان را میبندند و ناپدید میشوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بیرحمترینشان در برف
آنچه بر جا میماند
رد پایی است

و #خاطرهایی که هر از گاه

پس میزند مثل نسیم
پرده های اتاقت را!

خير سرش مگه چاره ي ديگه اي هم داره تو يه اجبارِ تلخي تو زندگيه دخدري ام

اصن اشتهام کم شده میبینی فکر کنم پام که شکسته رو اشتهام هم تاثیر گذاشته

و هر بار بدم می آید از خانه ای که در آن نیستی
و بعد به هر دری می زنم عزرائیل پشتش است
و بعد طناب یعنی اتفاقی که نمی افتد را
به کدام سقف بیاویزم
و تیغ یعنی این توئی که هنوز در رگ هایم جریان داری
مرگ چیزی شبیه دست های من است
که حتی با ده انگشت نمی توانند
یک ذره از گرمی دست های تو را نگه دارند
و چیزی شبیه صدایم
که هر بار دوستت دارم
تارهای صوتی ام را عنکبوت ها تنیده اند

""و چه انتظار بزرگی است
اینکه بدانی پشت هر دوستت دارم
چقدر دوستت دارم""

اینکه بدانی چگونه سالهاست
زیر لبخند میانسال مردی می پوسم
که نمی داند هنوز در رگ های من کسی هست
و هر روز جنازه ی تازه ای در من کشف می کند

مژگان عباسلو

مثلا :
گوشی را بر می داری
یک تک زنگ
یک پیام کوتاه , مینویسی : من هنوز هم اینجا ,دلم آنجایی ست ک تو هستی ...


دلتنگ که می شوی
فال می گیری !
چشمانت را می بندی
می گویی :
می شود بگویی او دلش تنگ هست یا نه ... ؟

و #حافظ هم که انگار
دلش به حال بی قراریت سوخته است , می گوید :
یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور ...

و همانجاست که
میباری و تو دلت میگی :
یوسف من اصلا گم نشده حافظ جان ... !

یوسف من جایی حوالی همین نزدیکی ها
مرا گم کرده ... !

دلتنگ که می شوی
می فهمی
همه ی این روزها که با خودت گفتی , یادم تو را فراموش ...
بیشتر معنایش برایت این بوده , یادم خودم را فراموش . . .
یادم احساسم را فراموش , یادم دلم را فراموش . . .

بی آن که بدانی
این ها فراموش نمی شوند , ساکت می شوند , آرام می گیرند , آتش می زنند . . .

ما كه دل هاي مان زمستان است
ما كه خورشيدمان نمي خندد
ما كه باغ و بهارمان پژمرد
ما كه پاي اميدمان فرسود
ما كه در پيش چشم مان رقصيد
اين همه دود زير چرخ كبود

سر راه شكوفه هاي بهار
گريه سر مي دهيم با دل شاد
گريه شوق ، با تمام وجود

اواا ! مگه خودت نگفتی بینتون یه چیزایی هس ! من حس میکنم ! یادت رفت ؟!
بهت گفتیم آره .. درست حس کردی !

سبزه ها را گره زدم به غمت
غم ِ از صبر بیشتر شده ام
سال ِ تحویل ِ زندگیت به هیچ
سیزده های در به در شده ام

سفره ای از سکوت می چینم
خسته از انتظار و دوری ها
سالهایی که آتشم زده اند
وسط چارشنبه سوری ها

بچّه بودم... و غیر عیدی و عشق
بچّه ها از جهان چه داشته اند؟!
در ِ گوشم فرشته ها گفتند
لای قرآن «تو» را گذاشته اند!

خواستی مثل ابرها باشی
خواستم مثل رود برگردی
سیزده روز تا تو برگشتم
سیزده روز گریه ام کردی

ماه من بود و عشق دیوانه!
تا که یکدفعه آفتاب آمد
ماهی قرمزی که قلبم بود
مُرد و آرام روی آب آمد

پشت اشک و چراغ قرمزها
ایستادم! دوباره مرد شدم
سبزه ای توی جوی آب افتاد
سبز ماندم اگرچه زرد شدم

«وَانْ یَکاد»ی که خواندم و خواندی
وسط قصّه ی درازی ها!!
باختم مثل بچّه ای مغرور
توی جدّی ترین ِ بازی ها!

سبزه ها را گره زدم امّا
با کدام آرزو؟ کدام دلیل؟
مثل من ذرّه ذرّه می میرند
همه ی سال های بی تحویل!

سید مهدی موسوی