به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم ... آیینه زنگ خورده و جام جمیم

این رهی نیست که از خاطره اش یاد کنيد
این سفر همره تاریخ به جا می ماند

گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ
گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد

پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم

گر چشمه زمزمی و گر آب حیات

آخر به دل خاک فرو خواهی شد

شبنامه داره...