به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

آلما خانوم یعنی مخاطب اون حرفت من بودم دیگه

شاید تا همیشه

اگه کفشت پاتو می زد و از ترس قضاوت مردم پا برهنه نشدی و درد رو به پات تحمیل کردی، دیگه در مورد آزادی شعار نده.
- آلبرکامو

[لینک]

شمعیم و خوانده ایم خط سرنوشت خویش/ما را برای سوز و گداز آفریده اند

تا سیرتَرَت بینم

#یک-لحظه-مدارایی

کاین کارهای مشکل اُفتَد به کاردانان