به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

نامش همی نیارم بردن به پیش هرکس ... گَه گَه به ناز گویم سرو روان من کو

نـیـســت پــروای پــدر، #مـجــنـون مــادرزاد را

که از نبودن تو در آن
#دلم
نمی گیرد

مراد

پس مرحوم شدن اوشون

بدیه تو اینه خیلی خوبی