نام تو چیست؟ گفت: به نام خدا «کریم»

از ابتدای واقعه تا انتها، کریم



***



مهمان شعرهای تو امشب منم چه خوب

لب های خسته جمله بسازید با «کریم»



***



بد نیست، سفره با کلمات تو پر شود

مهمان توئی! ولی من و این دست، چاکریم



***



لب می زنی به نور دعا، این صدای توست:

«عرفنی یا الهی بمعناک یا کریم»



***



نجوا کنان به چشم جهان پا گذاشتی

خورشید و ماه، پیش تو مثل دو «یاکریم»



***



من نیز در بر تو گدایم خدا وکیل!

امروز با تو هستم و فردا خدا کریم!



***



ما عاشقان نور کلام تو پیش تو

یا کور بی ملاحظه هستیم یا کریم!

گنجشک کنج آشیانه اش نشسته بود.

خدا گفت: چیزی بگو !

گنجشک گفت: خسته ام.

خدا گفت: از چه ؟

گنجشک گفت: تنهایی، بی همدمی. کسی تا به خاطرش بپری، بخوانی، او را داشته باشی.

خدا گفت: مگر مرا نداری ؟

گنجشک گفت: گاهی چنان دور می شوی که بال های کوچکم به تو نمی رسند .

خدا گفت: آیا هرگز به ملکوتم نیامدی ؟


گنجشک سکوت کرد. بغض به دیواره های نازک گلویش فشار آورده بود.

خدا گفت: آیا همیشه در قلبت نبوده ام ؟! چنان از غیر پُرش کردی که جایی برایم نمانده.

چنان کوچک که دیگر توان پذیرشم را نداری . هرگز تنهایت گذاشتم ؟

گنجشک سر به زیر انداخت . دانه های اشک ، چشم های کوچکش را پر کرده بود .

خدا گفت : اما در ملکوت من همیشه جایی برای تو هست ، بیا !

گنجشک سر بلند کرد . دشت های آن سو تا بی نهایت سبز بود .

گنجشک به سمت بی نهایت پر گشود