قشنگی هر انتخابی ........

به نسیم خنده ای است که روی "قایقی با بادبان خوابیده" می نشیند!

آدم وقتی خودش است.......خودش هست و خودش !

وقتی خودتی ......یعنی خودتی !

اینجوری آدم....

رها است............

ول ! است

دغدغه هیچکس را ندارد

هیچکس

حتی خودش را !

و زندگی مثل "ریگ " می گذرد

یا مثل آب...چکه می کند ....

یا مثل " باران "می آید پائین ....

مثل آب در سقوط !

دل آب فرو می ریزد نه؟

خیلی جالبه !!!

دیگه خودت هستی و خودت

لازم نیست سر کسی داد بزنی یا کسی با کتاب بکوبد روی سرت !

لازم نیست مداد آبی را .....پرت کنند به تو ....و تو سرت را بدزدی که نخورد به تو

غافل از اینکه ...

سرت می خورد به " دیوار "و تو گیج می شوی ...و همه چیز را ؛هیچ چیز می بینی.

وقتی خودت هستی

حتی دروغ هایت هم ...مثل خودت تنها می شوند

خنده هایت را کسی نمی بیند جز خودت

گریه هایت خودمانی می شوند ..........

داد هایت را ...فقط گلویت می شنود

سیلی هم که بزنی به خودت ......فقط خودت را از خواب پراندی!

اماااااااااااااااااااااااااااااااا

وقتی خودت نیستی

حس هایت "توپ" می شوند

و انگار که توی زمین بازی ....راکت را می کوبند بهت و پرتت می کنند آن ور زمین !

وباز پرتت می کنند ........این ور زمین

و تو این چرخه " پرت "...

همه چیز بد می شوند با تو

حرف با حرف نمی خواند.....

حس به حس ...........رو نمی دهد

دور می شوی .....

مثل همان توپ که یه روز توی این بازی ؛ از دور خارج می شود !

و تو گم می شوی در دغدغه هایی که بچه ها برایت درست می کنند ...

چقدرررررررررررر... دلت برای خودت تنگ می شود ؛وقتی به این می رسی که باید رفت .

وقتی به این برسی که تنهایی

و قصه آن نیست که می خواستی ......

گاهی وقت ها .......آدم به هیچ گرفته می شود

نه آن هیچی که به فکرت رسید ها؛نه............

این هیچ را فقط خود آدم می تواند برای خودش "رنگ " کند...

ونقاشیش را بزند به دیوار "رنگ"شده ؛

وفکرکند .....

اوهوم م م م ..............چه رنگی !

گاهی وقت ها آدم فکر میکند خیلی به فهم "صمیمیت" ؛رسیده است

ولی می بیند.............

هاهاهاهاهاهاها..........

"صمیمی" تر از آدم هم هست

*****************************

وقتی می فهمی تو ..

تواین چرخه و دوران فهمیدن ها و بودن ها و فکر کردن ها و خیلی چیزهای دیگر..

تنها بودی و خودت نمی دانستی ....

دردهای من

جا مه نیستند

تا زتن در آورم

"چا مه و چکا مه" نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند تازنای جان برآورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرورمن

تکیه گاه بی پنا هی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا ؟

درد دوستی کجا ؟

این سما جت عجیب

پا فشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سر نوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت نا گزیر خویش را رها کنم؟

درد

رنگ وبوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ وبوی غنچه رازبرگ های توبه توی آن

جدا کنم

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

دردهم شنفته است

پس در این میانه من

ازچه حرف می زنم؟



درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم

... دوباره دردم داره شروع میشه ... برم کمی شربت آلومینیم ام جی بخورم تا شاید بهتر بشم ....

خواهشا با اون دلای پاکنون برای بهبودیم #دعا کنید ....

راه دوری بود...خیلی دور؛ولی تمام شد !
کاش همیشه میتونستیم همه جا باشیم !
کاش همیشه میتونستیم ...خوب باشیم
می دانید چیست؟
ما همه مان ...همیم !
برای همین وقتی هم دور می شویم از هم...دلمان برای هم تنگ می شود
ومن میمانم در این تنگی غریبانه دل !
ما همه از یک روحیم
ریشه مان ...مثل هم است !
چون از یک روح دمیده شدیم !
برای همین ؛ دلمان برای هم ...پژمرده می شود...می خندد؛بال در می اورد یا می رود لای سنگ یا پشت آبشار ...و هی نگران هم می شود وهی نگران هم می شود !

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها

وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را

دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها

هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

(دیوان شمس تبریزی)

گاهی ما آدمها ...زندگی را گم میکنیم
نه اینکه یه جایی گمش کنیم ها ...یا مثلا جاش بزاریم تو یه کوچه و خیابونی ویادمون بره که نیست و بگردیم دنبالش !

ما وقتی خودمونو می اندازیم یه جایی !حقیقتش...زندگی را

گم کردیم .

عمر کوتاه جهان؛ سوز و گدازی بیش نیست
ک اولش افروختن بود؛ آخر آن سوختن
زندگانی چیست؟... جز رقصی در آتش؛ داشتن
در میان شعله ها؛ افتان و خیزان سوختن !

ازکوی تو بیرون نرود پای خیالم
نکند فرق به حالم
چه برانی چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاکم بکشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برانی

دلتنگی های آدمی را

باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره

نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی .... به اشکی ناریخته می ماند

سکوت .... سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من