ای آن که هستت در سخن



مستی, می های کهن

دلم تنهاست

کسی نیست ... همه رفتند ؛
می شنوی خدا ؟

......................................

دلم ؛ خیلی تنهاست

وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه اوست

گاهی وقتی دلم میگیره آهنگ #رهایی .. #داریوش گوش میدم

دلبسته ي کفشهایم بودم. کفش هايي که يادگار سال هاي نو جواني ام بودند
دلم نمي آمد دورشان بيندازم .هنوز همان ها را مي پوشيدم
اما کفش ها تنگ بودند و پایم را مي زدند
قدم از قدم اگر بر مي داشتم زخمی تازه نصیبم مي شد
سعي مي کردم کمتر راه بروم زيرا که رفتن دردناک بود

اگر طالب اویی.... به درون برو

غرق شو ...ولی نمیر؛

که با مردن؛ عشق جاودانه نمی شود

شکوه آن .... به زندگی است

به لحظه های پاک و صاف ودلتنگی اش !

به غربت همیشه آشنایش .....

که هست ونیست .

#خدا ....

من به این عشق ها .... می بالم.

برای من ؛عشق ...همین جا معنا می دهد .جایی که قلب ها برای مهربانی ها ...درد می گیرند و

دل ها برای داشتن همه چیز پاک .... می تپند

اینجا تنها جایی است که کم میاورم

بقیه را.. نمی فهمم

بردن از یاد است

در دام افتادن است

سوختن از سوز است


فردا نگوئید عاشق شده ها !


یک حقیقت است

دل دادن .........چیست ؟

دل را بریدن و دادن؟

یک کیلو سیب فروختن ؟

نیم کیلو توت فرنگی ریختن تو یک پاکت ... و دادن؟

خیار را نمک پاشیدن و بی خیال....خوردن ؟

یا...... بازی کردن ؟

درست که فکرمی کنم ..... می بینم من یک عتیقه ام !

یک عتیقهء کهنه و معمولی ؛که افتادم تو گوشهء انبار دنیا .. پیش عتیقه های باارزش دیگر .

و سال هاست که خاک می خورم ...

نه کسی...نه دستمالی ...نه پوفی ...............هیچی !

پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم

از دیگران شکوه آواز می کنم

فریاد می کشم که ترکم گفتند!

چرا از خود نمی پرسم:

کسی را دارم

که احساسم را

اندیشه و رویایم را

زندگی ام را با او قسمت کنم؟

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود

بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِ خویش ... سخن ساز می کنیم

اما در همه چیز رازی نیست

گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست

سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است

داستانی ، راهی ، بی راهه ای

طرح افکندن این راز

راز تو ، راز زندگی

پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

از بخت یاری ماست شاید .... که آنچه که می خواهیم

یا به دست نمی آید

یا از دست می گریزد