باشه

نه پاهاشون مثل چوب کبریت میشه

من بابامو بهت قرض میدم

خوبه شما پسرا هیچکدوم تحمل شنیدن باید را ندارید
همین شماها اگه باباتون این حرفو بزنه میذارید از خونه میرید البته اگه جواب ندید

روکش‌هایی برای روز مبادا

داشتم به میهمانم می‌گفتم که اگر راحت‌تر است رویه نایلونی روی مبل‌های سفید را بردارم، نرسیده بودم قبل از رسیدنشان برشان دارم، او تعارف کرد و گفت راحت است من اما گرمم شد و برش داشتم، بعد یکدفعه حس کردم چقدر راحت‌تر است. سه‌سالی می‌شود خریدمشان اما هیچ لک و ضربه‌ای بر آنها نیفتاده اگرچه اکثر اوقات به دلیل ماندن همین روپوش نایلونی بر رویشان از لذت راحتی‌شان محروم مانده‌ایم، بعد یاد همه روکش‌های روی اشیای زندگی خودم و اطرافیانم میفتم، روکش‌های روی موبایل‌ها، شیشه‌ها، روکش‌های صندلی ماشین، روکش‌های روی کنترل‌های تلویزیون، روکش‌های روی لباس‌های کمد و... همه این روکش‌ها دال بر پذیرش دو نکته است یا بر نامیرایی خود باور داریم و یا اینکه قرار است چنین چیزهای بی‌ارزشی را به ارث بگذاریم، هر روز در روابط روزمره‌مان نیز همین‌روکش‌ها را بر رفتارمان می‌گذاریم تا فلانی نفهمد عصبانی هستیم، فلانی نفهمد چقدر خوشحالیم، فلانی نفهمد چقدر شکست‌خورده‌ایم. نقاب‌ها و روکش‌ها را استفاده می‌کنیم برای اینکه اعتقاد داریم اینطوری شخصیت اجتماعی ما برای یک روز مبادا بیشتر و بهتر روی پای خودش می‌ایستد و این در شرایطی است که اغلب زودتر از حد تصورمان این دنیا را ترک می‌کنیم و آن روز مبادا هرگز نمی‌رسد فقط ما فرصت و جسارت خود بودن را از خودمان دریغ کرده‌ایم. جسارت لذت‌بردن از خود حقیقی‌مان حتی به قیمت گاه زخمی شدن و ضربه دیدن. روحمان را از تماس با دنیا محروم می‌کنیم تا روزی این لذت را به او ببخشیم که بی‌محابا دنیا را لمس کند، غافل از اینکه امروز همان روز است و همان روز اگر در انتظارش باشی هرگز فرانمی‌رسد. میهمان من تلنگری کوچک به من زد. جلد همه وسایلی را که از ترس خش‌افتادن پوشانده‌ام، باز می‌کنم. دلم می‌خواهد اشیا هم دموکراسی را تجربه کنند. ضربه‌خوردن به قیمت لذت‌بردن از خود حقیقی. ما همه‌مان فکر می‌کنیم عمر نوح خواهیم کرد. در پس ذهن بشر همیشه همچنین باوری جا خوش کرده، خدا می‌داند که وقتی پرنسس دایانا مرد چقدر دستکش و کفش استفاده‌نشده در کمد او پیدا شد، برعکسش هم هست آدم‌های به‌ظاهر فقیری که با مرگشان کلی پول از بالش‌ها و لای رختخواب‌هایشان پیدا می‌شود و کلی خرت و پرت که طرف گذاشته بوده که روز مبادا از گنجه در بیاید و روز مبادا نرسیده غزل خداحافظی را سروده‌اند. محافظه‌کاری و دو

دو تا عروسک کنفی روی داشبورد ماشینم هست، یادگار یک دوست مهربان. یکیش دختر، یکیش پسر. موهای سیاه و وز کرده. چشمهای دکمه ای سیاه. خنده ی کاموایی سرخ.
پشت چراغ ایستاده ام، دخترک چشم سیاه مو فرفری بانمکی دستش را دراز میکند تو و دو جعبه دستمال می گیرد طرفم: "عمو دستمال می خری ازم؟" نزدیک چراغ قرمز زنی ایستاده با دست پسربچه ای تو دستش و نگاهش سمت ماست. "نه عزیزم، لازم ندارم". چشمش می افتد به عروسکها: "عمو بهم عروسک میدی؟" ملغمه ای از تلخی و شیرینی میریزد توی قلبم و دلم می خواهد کاش چراغ سبز نشود پیاده شوم دخترک را بغل کنم. ثانیه شمار چراغ دارد وقت را می بلعد. فوری عروسکها را میگیرم بالا: "دختره رو می خوای یا پسره رو؟" تقریبا جیغ میکشد:"دختره رو!" مادر نگران مکالمه ی بچه اش با این غریبه شده دارد با پسرکش سمت ما می آید. دخترک جیغ می کشد: "آخ جووووون عروسک خوششششگل!" و می دود سمت مادر و پسر که تقریبا رسیده اند به ما. پسر کنفی را از پنجره می دهم بیرون:" این هم برای پسر". پسرک بهت زده، خواهرش را نگاه می کند. پشت سری ها بوق می زنند. توی آینه، دخترکی بالا پایین می پرد. ملغمه ی تلخ و شیرین در تمام جانم می دود.
صدای سهیل ن[!]ی را زیاد می کنم، و شیشه ها را می دهم بالا.

سر حرف را باز کن
دهـــــان جمعه را ببند..
جای خدا کمی کنار رگ گردنم بخواب
تا بجا بیاورم خودم را دوباره در ادراکِ / نگاهت.. که نیست
محکوم به خاطرات می شوم..

به کجا برسم تا باور کنی
حال جمعه ای را که شعور غروبش
به دل گرفتن کشیده است..
این تنهایی از تو بعید است..، این جمعه از من
بی تمام تو، دلش وا نخواهد شد..

نشسته ام وسط پارک تهِ / خاطراتت می آیند و
نمی روند.. مانده ام برای کدام شان دست تکان دهم..


حمید رضا هندی

يک روزجمعه
لباس شیک رفتن پوشید و
کلک عشق را کند..
غـــرور شعر را شکست..
و برای شاعر،
تنها لکنت به ارث گذاشت تا از حرف زدن بیافتد..

یک روز جمعه بود
که خستگی اش به بلوغ رسید و
تکلیف رفتن بر او واجب شد..
منت اش را از سر شعر کم کرد و
با جـاده روی هم ریخت و با بودن غریبگی کرد..

یک روز جمعه
شعر را درگیر صرف فعل رفتن و
خودش را سوم شخصِ شاعر ِمُفرد کرد..
.
.
یک روز جمعه است..
شاعر در تصاعد هندسی خیال
هنوز انکار را به ناف جای خالی پری قصه می بندد
هنوز دل شکسته شعر را صابون می زند..
هنوز... اول شخص رفته قصه را با
دوم شخص عاشقانه های خویش اشتباه می گیرد..


حمید رضا هندی