مرسی مرسی / هر کس به قدر بضاعتش

کسی به ما عیدی نمیده که /

روزانه ، هفنگی ، ماهیانه ، سالیانه / هر چی که باشه قبوله

ماهانه میدیم /

این قافله عمر عجب میگذرد

دریاب دمی که با طرب میگذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب میگذرد


خیام

پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر

به مِی ز دل ببرم هول ِ روز رستاخیز

حافظ

آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه انگور بکارید

... ؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید

که مِی خورند حریفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه

پیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم

حافظ

حرف های قشنگی توشه ؟! ولی وقتی نویسنده ش اون چیزی نیست که باید باشه چی ؟ اونوقت میشه حرف ِ مُفت !

ما با اون واژه ها و منطق خودمون در ارتباطیم / نه با شخصیت ُ ادما / ما با حرف در ارتباطیم و منطق خودمون

منطق میگه حرفی که زننده ش بهش بی اعتقاده حرف ِ مُفته !
مث اینه یه جلاد از زندگی واست قصه بگه !

خب اینم یه دیده