#مست !!!

تو ک منو میشناسی / گارد نگرفتم .گفتم ینی این خصلتُ با اون یکی خنثی کنی . ک ینی می ارزه .

کُجاتا؟؟؟؟

دل رویا گرفته ، چه کابوسی ، مگه نه
نه خورجینی ، نه اسبی ، نه فانوسی ، مگه نه
نه گلدسته ، نه محراب ، نه ناقوسی ، مگه نه
بر این تخته شکنجه ، نه طاوسی ، مگه نه
در این خوابه بده بد ، من و تو خوبه خوبیم
من و تو شرق و غربیم ، شمالیم و جنوبیم

چه تصویره غریبی ، همه بی سر ، مگه نه
یکی شده با زمین باله کفتر ، مگه نه
گل قالی سر دار پلاسیده ، مگه نه
سر چل گیس قصه تراشیده ، مگه نه
نترس از این سیاهی
تو شبتابی ، مگه نه
نترس از مرگ دریا
خود آبی ، مگه نه
در این خوابه بده بد ، من و تو خوبه خوبیم
من و تو شرق و غربیم ، شمالیم و جنوبیم

هنوز دست تو تنها خود سازه ، مگه نه
با تو جمعه ی دلگیر چه دل بازه ، مگه نه
صدای تو بی پایان سر آغازه ، مگه نه
خواب این شرم شرقی چقدر نازه ، مگه نه

نترس از این سیاهی
تو شبتابی ، مگه نه
نترس از مرگ دریا
خود آبی ، مگه نه
در این خوابه بده بد ، من و تو خوبه خوبیم
من و تو شرق و غربیم ، شمالیم و جنوبیم
در این خوابه بده بد ، من و تو خوبه خوبیم
من و تو شرق و غربیم ، شمالیم و جنوبیم


خواننده : داریوش اقبالی
ترانه سرا : شهریار قنبری
آهنگ ساز : فرید زولاند
تنظیم : واهان

کـجــای ایـن جــنـگـل شــب
پنهون می شی خورشیدکم
پشـت کدوم ســد ســکـوت
پـر مـی کــشــی چــکـاوکم

چرا بـه من شک می کنی
مـن کـه مـنـــم بـرای تــو
لبـریـزم ازعـشــق تــو و
سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم
نـبــض دل عـاشـقـمـو
پشت کدوم بهانه باز
پنهون کنم هق هقـمو

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنمببیـن

سفر نکن خورشیدکم
ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگه منه
راهییه این سفر نشو
نزار که عشق من و تو
اینجا به اخر برسه
بری تو و مرگ من از
رفتن تو سر برسه

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

نـوازشــم کــن و بـبـیــن
عشق می ریزه از صدام
صدام کــن و ببـین که باز
غنچه می دن تـرانه هام
اگر چه من به چـشـم تو
کمـم قـدیمی ام گمـم
آتشـفشـان عـشـقـمـو
دریـــای پــر تـلاطــمــم

گـریه نمی کنمنـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنمببیـن ...



خواننده : داریوش اقبالی
شاعر : ايرج جنتی عطائی
آهنگ ساز : فرید زولاند
تنظیم : تیگران ساکیان

دلجویی : درست است که امروز را از ما گرفته اند ولی آینده را نگرفته اند . امسال نه صد سال دیگر .

رژیسور : در آینده من مرده ام !

دلجویی : ولی دیگران هستند .

رژیسور : دیگران چه دردی از من دوا می کنند ؟ آنها درد خودشان را دارند ، درد های صد سال بعد را . سهم من چه می شود ؟ من هم حرفی داشتم .

دلجویی : به یاد درد آنهاست که ما می توانیم درد خودمان را فراموش کنیم .

رژیسور : هوم ، تو هر عینکی می خواهی بزن . خوشحالم عینکی پیدا کرده ای که با قدرت دیدت تطبیق می کند ، ولی اصرار نکن که من هم عینک تو را بزنم ، چه بسا که جلوی پایم را تار ببینم .