نصرت! چه می کنی سر این پرتگاه ژرف

با پای خویش،تن به دل خاک می کشی

گم گشته ای به پهنه تاریک زندگی

نصرت! شنیده ام که تو تریاک می کشی

*

نصرت! تو شمع روشن یک خانواده ای

این دست کیست در رهِ بادت نشانده است؟

پرهیز کن ز قافله سالار راه مرگ

چون،چشم بسته بر سر چاهت کشانده است!

*

بیش از سه ماه رفته که شعری نگفته ای

ای مرغ خوش نوا ز چه خاموش گشته ای؟

روزی به خویش آیی و بینی که ای... دریغ

با این همه هنر،تو فراموش گشته ای!

*

هر شب که مست دست به دیوار می کِشی

از خواب می جهد پدرت،آه... می کِشد!

نجوا کنان به ناله سراید:"که این جوان

گردونه امید به بیراه می کشد"

*

دیشب ملیحه دختر همسایه طعنه زد:

"آمد دوباره شاعر بد نام شهر ما!"

مادر!... بس است...

وای...

فراموش کن مرا.

باید که گفت : شاعر ناکام شهر ما!

*

مادر! به تنگ آمده ام از دست ناکسان

دست از سرم بدار،نمی دانی چه می کشم

دردیست بر دلم که نگنجد به عالمی

این درد،کِی به گفته در آید که می کشم؟

*

نصرت!از آن مردم خویشی،نه مال خود

زنهار!تیرگی زند راه نام تو

هر گوش ،منتظر به سرود تو مانده است!

" نصرت!"شرنگ مرگ نریزد به جام تو!




" نصرت رحمانی "

الهی به مستان...الهی به مستان جام شهود


به عقل آفرینان...به عقل آفرینان بزم وجود

...
به آنان که...به آنان که بی باده . مست آمدند


ننوشیده می . می پرست آمدند


دلم مجمر آتش تور کن . گلم ساقر آب انگور کن


به ساقرکشان شراب ازل . به میخوارگان می لمیزل


به عشقی که شد از ازل آشکار . به حسنی که شد عشق را پرده دار


دلم مجمر آتش تور کن . گلم ساقر آب انگور کن


در این حال مستی صفا کردم


تو را ای خدا من صدا کردم


از این روزگاری که من دیده ام


چه شبها خدایا خدا کردم


نهادم سر سجده بر خاکت


به درگاهت امشب دعا کردم


شرار عمر فانی من . طلوع جاودان تویی تو


نشان ناتوانی من . توان بی نشان تویی تو


تو شور عشقم داده ای . مرا تو رسوا کرده ای


به کوی اهل دل مرا . تو مست و شیدا کرده ای


کجا روم که چاره ساز . ای خدا تویی


نیاز هر چه بی نیار . ای خدا تویی






رحیم معینی کرمانشاهی

خب برو بیدارش کن تا از ساعت های دیگه عقب نمونه

درد دارد / فصل فصل خزان باشد و لب بگشایی برای واژه : )

ولی عاشق اسم دیانایی

از بیداری فرار می کنی به خواب
می بینی

جای دستبند بر بیداریت درد می کند
جای لب های خالی بر پیشانیت ...
...
جایت در زندگی درد می کند،
زخم است ...

زخم را باید خاراند
پوستش را کند
پوست را باید کند

انداخت روی مبل
که خانه زیبا شود...


گروس عبدالملكيان