غریبگی را خوب دیکته میکنی ..
بیا گم شویم ..
من به کنچی دور ..
با سایه ام هم آغوشی کنم ..
تو با .....................
نمیدانم ..
ولی تو هم گم شو ..
با هر چه که دوست داری ..
قدم هایم را برای گم شدن دوست داری ؟

ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

دارد باران می آید ..

لحظاتی دشوار در راه است ..

نشانه مردی را در گور خواهم جست ..

مردی که قد نوشته هایش

آنقدر برایم آشنا بود که انگار هیچ وقت در ترسیم زندگانی ام

قدم نکشیده بود ..

آن روز حسی غریب در شهر رخنه میکرد ..

واژه ها بر لب ِ حوض شکسته بوسه زدند ..

قناری ها سوختند ..

دور شمعی که هیچ پروانه را نای ماندن نبود ..

ترانه ها ی سیاه تر از شب را زمزمه کردند ..

بوی خوشی میدهد / گورت ..

وقتی من لبریز از بغض ،

در هندزفری ها خفه میشدم ..

تو فریاد میزدی ..

"من درد مشترکم مرا فریاد کن " ..

همممممممممممم

راست میگفتی

تو چیزی نبودی برای دانستن ..

تو خود ِ فهم بودی ..

راستی میدانی ..

شب را با حرف هایت روشن میکردم ؟ ..

چقدر بغض کردم ؟ ..

چقدر به خود پیچیدم ؟ ..

فردا تو زیر گفته هایت گم خواهی شد ..

میدانم ..

من نای مرد بودن را نداشتم ..

مرا ببخش ..

در همهمه فردا ..

زیر آسمان گورت ..

من نمی توانم اشک بریزم ..

ساعت ها به دور از تو

قول میدهم

در کنج اطاقی

به یاد اولین روز های دیدارمان

به پای حرف هایت بنشینم ..

و سایه ای را زیر توپره حرف هایت له کنم..

دست و قلم و حرف هایم

به زیر پاهایت ..

ای شاعر درد ها ..





پ . ن و ن : روحت شاد / شاعر مطلق تمام درد هایمان





ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

....

زبانَم در حسرت گفتن ناب ترین نوشته هایم ...

در دورترین پرتگاه شاعرانه

گاه انسان هایی سیگار به دست

نشستند و به آخر دنیا مبهوت نگریستند

و انسان هایی زیر سیگار دود شدند .

آدم هایی سیگارشان را ترک کردند .

مُردند .

همچون سایه ای در کنج دیوار .

در تشویشی آرام .

زیر نسیم خاطرات هولناک

هولناک

هولناک

.

.

.



ح . ق یـ ـک آدمـ ـ

اوهوم.