دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

به من بسیار می ماند، نمی دانم که صنع حق
مرا از خاک غم یا خاک غم را آفرید از من....

محمل لیلی روان گشته ست و مجنونها ز پی
لیک لیلایی در آن محمل نمی بینم چرا

عاقل و دیوانه در هر کوی و برزن هست ، لیک
یک نفر دیوانه ی عاقل نمی بینم چرا

پژمان بختیاری

در عبارت همی نگنجد عشق
عشق از عالم عبارت نیست

هرکه را دل ز عشق گشت خراب
بعد از آن هرگزش عمارت نیست

عشق بستان و خویشتن بفروش
که نکوتر از این تجارت نیست

گر شود فوت لحظه ای بی عشق
هرگز آن لحظه را کفارت نیست

نشسته کنج رویایم خیال نازِ چشمانت
بیا در گوش نجوا کن تو لالایی خوابم را

میان صحن آغوشت مرا با بوسه مهمان کن
که باران می زند امشب تن خشک سرابم را

به طعم شور شیرینم بیا فرهاد وار امشب
حریمم بشکن و حتی بگیر از تن حجابم را

صد بار دعا کردم و صد فال گرفتم
یک قرعه به نام ِ من ِ ناچار نیامد

دل سوخت و پرپرزد وبریان شدو بس دود
از سینه برون آمد و دلدار نیامد

درخواب شدم تا که چومرهم شود این عشق
دردا که به خواب ِ من ِ بیمار نیامد

از اشک شد این سینه گلستان و ندانم
طاووس ِ دلم از چه به گلزار نیامد

بر آنکه زد و با نگهی عمر ِ مرا برد
یک عمر نگه کردم و یکبار نیامد

شکوِه مکن آذر چو به دیدار ِ غلامی
شاهی به سرای تو ز دربار نیامد

ای خـــــدا آن اخـــتر شــبهــا کجاست
آشـــــــنای این دل تــنهـا کــــجاســت

آفــتاب عشــق من، امّـــــید من
پرده ساز نغـــمۀ جـــــــاوید مـــن

آنکه در من خویش را بنــیاد کــــــرد
در سکــــــــوت سینه ام فریاد کــــرد

بـر پـرم دســتی کشـــــید آواز داد
در دلــــــــــــم اندیــشۀ پـــرواز داد

در به سوی سـمت بارانی گـشود
زیر باران عشــق را با من ســـــرود

ما دو تا پــروانه های ســـــــبزه زار
زندگــی را می سـرودیم هـر کـــنار

دست غــــم تصویر خوابــم را ربـود
زهـر غم در هستی مـن ره گـــشود

مه شکـست او رفـت من پر پر شدم
در خــــزانش بـرگ نیــــلوفــر شــدم

شهر دل را پر شــقایق کــرد و رفت
رفت امـا ترک عاشق کـــرد و رفــت

در هــوایــش زندگـانی سرد شـــــــد
ناله شد، فریاد و غم شــد، درد شــد

رفتنش آیینه هــــــایم را شکـــــست
شیشۀ قلب مـــــرا با ســـنگ بسـت

خسته ام از شهر بی ساز و ســرود
خسته ام از شبپرک های حــــــسود

بالهایم در قـفس فرســـــوده اســـت
این زمین این آســــمان بیهوده است

رهـــنورد خســـــته ام از این سـفر
مــیروم زیـــن وادی بــــی پـا و ســر

ابر پر باران انـدوهـــم، خــــــــدا
بغض تلخ صخره و کــوهم، خــدا

مـــیـروم آرام و دلسرد و خموش
کــــــوله بار درد تنهایی بدوش

دختری بر روی سنگی مــــینگاشت
کاش میشد لاله ئی در سنگ کاشت

صنم عنبرین

آسمان دوباره سر گرفت شکوه های گاه گاه را
روی شانه های من شکست بغض ابر سر سپرده را

گفته اند باد می برد هرچه را که را باد آورد
می شود کسی بیاورد آنچه را که باد برده را..؟!

من چگونه عاشقش شود با کدام دل، کدام حس
دست کس نمی شود سپرد این دلی که دست خورده را

در پی کدام فتح نو صف کشیده چشمهای من
می شود به جنگ تازه برد لشگر شکست خورده را...؟!