دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

همه خوبان جهان مظهر حسنند و جمال
در ضلال آنکه نه عاشق به جمالی باشد

آدمیزاده که عاشق نبود حیوانی است
که نه شایسته تحصیل کمالی باشد

حُسن خال آرزوی مردم کوته نظر است
عارف اندر طلب حسن مآلی باشد

گیرم ای مرغ برون آمدی از کنج قفس
ذوق پرواز نه در هر پر و بالی باشد

ابلهی کن که در این دایره بی سر و بن
عقل بر پای خردمند عقالی باشد.

شاید اثر جنگل بادام و کمی بغض
منجر به غزلواره آتـــی شده باشد

سخت است ولی می‌گذرم از نفسی که
جز با نفس گرم تـــو قاطــــی شده باشد

از بین ده انگشت یکی قسمتش این نیست
در لیــــقه موهــــــات دواتـــــی شده باشد

تو... چایی...بی‌ قند...و یک عالمه زنبور
شاید لب فنجان شکلاتـــی شده باشد

حامد عسکری

می خواستم که از تو و من رها شویم ما
می خواستم، ولی دل ِ تنگِ شما گرفت

خودکار مشکی و ورق پاره ای که بود
نقش دوچشم های تو را بی هوا گرفت

افتادم و شکستم و نابودتر شدم
آشوب ناگزیر مرا بی صدا گرفت

فریاد های یخ زده ام در گلو شکست
وقتی بنای سرکش ِ عشق ِ تو پاگرفت

این ماجرا به رفتن ِ تو ختم می شود
طوری که پشت پای تو قلب ِ خدا گرفت

سید مهدی نژادهاشمی

گفتمش: حالت دل در غم گیسوی تو چیست؟
دست بر زلف زد و گفت: پریشان تر از این

گفتمش: پیش رخت دیده چه حالت دارد؟
در رخ آینه خندید که حیران تر از این

گفتمش کفر سر زلف تو عالم بگرفت
گفت: درشهر که دیده است مسلمان تر از این

گفتمش: شیوۀ رفتار تو در گلشن چیست؟
سرو را کرد اشارت که خرامان تر از این

گفتمش: با رخ تو ماه چه نسبت دارد؟
گفت حرفی نشنیدیم پریشان تر از این

گفتم: ای دوست لبت را به چه تشبیه کنم؟
جانب گل نظر افکند که خندان تر از این

گفتمش: وقت سخن با تو چسان باید بود؟
جامه از تن بدر آورد که عریان تر از این

گفتم: از هجر تو جان برلب پروانه رسید
گفت: جز شمع ندیدیم گران جان تر از این

محمدعلی مجاهدی ( پروانه )

دیده ای لؤلؤ لالا که ز دریا آرند ؟
عامل اشک جگر گوشه ی جانانه ی ماست

تا ابد گنج غمش در دل ما خواهد بود
زآنکه گنجش ز ازل در دل ویرانه ی ماست

ساقیا ساغر و پیمانه ی می سوی من آر
که مراد دو جهان یک لب پیمانه ی ماست

شاه نعمت الله ولی

آتش پرید از تیشه ات امشب مگر ای کوهکن
از دست شیرین درد دل با سنگ خارا می کنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال
زشت است ای وحشی غزال اما چه زیبا می‌کنی

امروزِ ما بیچارگان امید فرداییش نیست
این دانی و با ما هنوز امروز و فردا می‌کنی؟