دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

زندگی در صدف خویش گهر ساختن است
در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است

عشق ازین گنبد در بسته برون تاختن است
شیشهٔ ماه ز طاق فلک انداختن است

سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است
به یکی داد جهان بردن و جان باختن است

حکمت و فلسفه را همت مردی باید
تیغ اندیشه بروی دو جهان آختن است

مذهب زنده دلان خواب پریشانی نیست
از همین خاک جهان دگری ساختن است


اقبال لاهوری

ما بدان قامت و بالا نگرانیم هنوز!
وز غمت خونِ دل از دیده روانیم هنوز!

جز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت!
بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز!


بامید تو شب خویشتن آریم به روز
آن جفا دیده که بودیم همانیم هنوز!

ای دریغا که پس از آن همه جانبازیها
بر سر کوی تو بی نام و نشانیم هنوز!

دیگران وادی عشق تو بپایان بردند
ما بیاد تو در این دشت دوانیم هنوز!

آرمیدند همه در حرم حرمت و ما
ساکن کوی خرابات مغانیم هنوز!

نوبهار آمد و بگذشت ولیکن من و دل
همچنان در تب آسیب خزانیم هنوز!

نه گلت خار برآورد و نه از جورت کاست!
باری از هستی خود ما بگمانیم هنوز!

بس شگفت است که با اینهمه تابش چون بخت
در پسِ پرده ی پندار نهانیم هنوز !

ما از این چرخ کهن گر چه بسی پیر تریم !
همچنان از مدد عشق جوانیم هنوز !

اوستاد همه فن بوده و هستیم " ادیب"!
با همان نام و همان شوکت و شانیم هنوز!

(( ادیب نیشابوری))

به حرف دلت گوش کن؛

تا وقتی؛
جا افتاده تر که شد؛
هیچگاه افسوس گذشته را نخورد!

افسوس حرفهایِ ناگفته!

کارهایِ ناکرده!

راه های نرفته!

حرف دلت را مهم بدار و عزیز.

به حرف دلت گوش کن!!!

دل روح خداست در وجودتو ... !