دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

مطابق این سخن پادشاهی را مهمی پیش آمد گفت اگر این حالت به مراد من بر آید چندین درم دهم زاهدان را ...

چون حاجتش بر آمد و تشویش خاطرش برفت وفای نذرش به وجود شرط لازم آمد
یکی را از بندگان خاص کیسه درم داد تا صرف کند بر زاهدان.

گویند غلامی عاقل هشیار بود همه روز بگردید و شبانگه باز آمد و درم‌ها بوسه داد و پیش ملک بنهاد و گفت :

زاهدان را چندان که گردیدم نیافتم.

گفت این چه حکایتست ؟ آنچه من دانم درین ملک چهار صد زاهدست ...

گفت ای خداوند جهان ،آنکه زاهدست نمیستاند و آنکه میستاند زاهد نیست.

ملک بخندید و ندیمان را گفت
چندان که مرا در حق خداپرستان ارادتست
و اقرار مرین شوخ دیده را عداوتست و انکار

و حق به جانب اوست ... !

شناخت سوژه

شناخت رفتار پرنده، خصوصیت های ظاهری لانه و اطلاع از زمان و نوع مهاجرت پرندگان از اصول اولیه عکاسی از پرندگان به شمار می روند. به مناطقی بروید که مطمئن هستید پرندگان در آنجا جمع شده و به حضور انسان ها عادت کرده اند. برای شناخت بهتر پرندگان و اطلاع از وضعیت آن ها می توانید از اینترنت استفاده و حتی گونه های نایاب را از این طریق جست وجو کنید تا به محض برخورد با آن ها بتوانید عکس بگیرید.

آماده بودن

یکی دیگر از اصول اولیه عکاسی، آماده بودن است، به این معنا که در هر شرایطی باید تجهیزات کافی با خود به همراه داشته باشید تا بتوانید سریع عکس بگیرید. لنز تله فوتو و [!] موردنظر را از قبل به دوربین متصل کنید زیرا عمل اتصال آن ها وقت گیر است و موجب آزار پرنده ها می شود.

در نظر گرفتن شرایط آب و هوایی

اگر هوا خیلی گرم، سرد یا بارانی باشد به طور معمول پرنده ها در لانه یا منطقه ای امن باقی می مانند و از آن خارج نمی شوند. عکس العمل پرنده ها به شرایط آب و هوایی مانند عکس العمل انسان هاست. در مواقعی که هوا خیلی گرم باشد آن ها به دنبال جایی خنک (یا به عکس) و اگر شرجی و مرطوب باشد به دنبال جایی خشک می گردند.

حرکت کردن به آرامی

با حرکت آرام به سوی پرنده ها این شانس را خواهید داشت که به سوژه نزدیک شوید و میزان هشیار شدن آن ها را کاهش دهید. پرنده ها به طور معمول به صدا و رنگ های روشن توجهی نمی کنند، اما نسبت به حرکت و جنبش ها سریع واکنش نشان می دهند و پرواز می کنند.

@یاس
@» محسن «
@فوژان
@آناهیتا
@Jangal
@وحید دوست نیما

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست و
آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین دل
در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود

بسیار زیبا بود ممنون

ای کاش تلخ میشد تا بفهمد چه الگویی برای آیندگانش می شود ...

دلم شکایت بیجا چرا ز درد کند؟
ز باد سرد چه اندیشه برگ زرد کند؟

ز چشم زخم حوادث,خط امان یابد
کسی که گوشه ی چشمی به اهل درد کند

به راه عشق تو آن نیش غم با دل
که خار بادیه با پای رهنورد کند

ز آه من دل او نرم کی شود هیهات!
ز اشک گرم چه دیدم که آه سرد کند

ز خشم دوست به افتادگان مدار عجب
که چون به خاک رسد تند باد ,گرد کند

ز کار عشق قوی پنجه مانده ام حیران
که با شکسته دلی همچو من نبرد کند

خزان به گلشن امید من چه می گردد
ز برگ و بار چه دارم به جا که زرد کند