دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

هرگاه یک نگاه به بیگانه می کنی
خون مرا دوباره به پیمانه می‌کنی

ای آنکه دست بر سر من می‌کشی! بگو
فردا دوباره موی که را شانه می‌کنی؟

گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن!
باشد، ولی نصیحت دیوانه می‌کنی

ای عشق سنگدل که به آیینه سر زدی
در سینه‌ی شکسته‌دلان خانه می‌کنی؟

بر تن چگونه پیله ببافم که عاقبت
چون رنگ , رخنه در پر پروانه می‌کنی

عشق است و گفته‌اند که یک قصه بیش نیست
این قصه را به مرگ خود افسانه می‌کنی

منم تولدت رو تبریک میگم پروین جون

گفتمش: شیرین‌ترین آواز چیست‌؟

چشم غمگینش به رویم خیره ماند.... قطره قطره اشكش از مژگان چكید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر لب غمناك خواند: ناله‌ی زنجیرها بر دست من!

.......

گفتمش: آن‌گه كه از هم بگسلند؟

خنده‌ی تلخی به لب آورد و گفت:

آرزویی دلكش است اما دریغ... بخت شورم ره برین امید بست

و آن طلایی زورق خورشید را ...صخره‌های ساحل مغرب شكست

من به خود لرزیدم از دردی كه تلخ ...در دل من با دل او می‌گریست

........

گفتمش: بنگر در این دریای كور ....چشم هر اختر چراغ زورقی‌ست...

سر به سوی آسمان برداشت گفت:

چشم هر اختر چراغ زورقی‌ست ....لیكن این شب نیز دریا‌یی‌ست ژرف

ای دریغا شبروان‌!‌ كز نیمه راه ....می‌كشد افسون شب در خواب‌شان

.......

گفتمش:فانوس ماه می‌دهد از چشم بیداری نشان...

گفت: اما در شبی این‌گونه گنگ ...هیچ آوایی نمی‌آید به گوش
......

گفتمش: اما دل من می‌تپد ...گوش كن اینك صدای پای دوست!

گفت: ای افسوس در این دام مرگ ...باز صید تازه‌ای را می‌برند

این صدای پای اوست
....

گریه‌ای افتاد در من ...بی‌امان در میان اشك‌ها پرسیدمش:

خوش‌ترین لبخند چیست‌؟

شعله‌ای در چشم تاریكش شكفت... جوش خون در گونه‌اش آتش فشاند

گفت: لبخندی كه عشق سربلند...وقت مردن بر لب مردان نشاند

من ز جا برخاستم بوسیدمش...

دریغ و درد که ایام پایدار نماند
جهان همیشه بدین وضع برقرار نماند

مخور فریب زمان عهد دوستان مشکن ، چون
سپهر بوقلمون با تو سازگار نماند

ستم نمودی و کردی هر آنچه نیست مروت
بدون آنکه بدانی ستم شمار نماند

بخویش غره مشو کاین جلال و منصب و دولت
بسان گردش گردون بیک مدار نماند

بعمر تکیه مکن کآنچه دیده ای تو بگیتی
بود چو باده که ار آن بجز خمار نماند

بدوستان نظری کن ببین که هست که رفته ؟
ز ماندگان اثری هم بروزگار نماند

نه عشق ماند و نه دلبر نه باده ماند و نه ساقی
مبند دل بجهانی که با تو یار نماند

مکن بغیر نکوئی که غیر نام نکویان
دگر هر آنچه به ببینی در این دیار نماند