دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

همی گــــویم و گفتـه ام بار ها ……….. چه حــلاج­ها, رفتــه بــر دارهـــا

پرستش به مستی است، در کیش مهر……….. برونـنـد زیــن جـــرگه, هشیارهـــا

به شادی و آســایش و خواب و خور……….. ندارنـــــد کـاری, دل افکـــارهــــا

به جز اشـک چشم و, به جز داغ دل…………. نـــبــاشـد به دســت گرفـتارهــــا

کشــیدند, در کــوی دلــدادگان……….. …مـــیـــان دل و کـام, دیـــوارهـــــا

چه فرهادهــا, مرده در کوهـــها! ……….. چه حــلاج­ها, رفتــه بـــر دارهـــــا!

چه دارد جــهان؟ جز دل و مهریار ……….. مــگر توده ها یی و پـــنـــدارهــــا

ولـــــی رادمــــردان و وارستگان……….. نیازنـــد هرگــــــز,به مردارهـــــا

مــهین مـــهرورزان, که آزاده اند……….. بریــــزند از دامِ جــــان, تارهـــــا

به خون خود آغشــــته و رفته انـد……….. چه گلهـــای رنـگین, به جوبارهــــا

بهاران, که شـــابـاش ریـزد سپـهر……….. بـه دامان گلشـــــن, ز رگبارهــــا

کشد رخت سبزه, به هامون و دشت……….. زنــــد بارگــه, گل به گلزارهـــــا

نگــــارش دهد گلـبُن جویبـــار……….. در آئـــــینه آب, رخســارهــــــا

رود شــــاخ گـــل, در بَر نیلوفر……….. بِرقـصَد به صـد نا­ لــه, گلنارهــــا

دَرَد پــــرده غنـــچه را, بادِ بام……….. هـَزار آورد, نغــــــز گفتارهـــــــا

به آوای نای و به آهـنگ چــنگ……….. خروشــــد ز سرو و سمن, تارهـــــا

به یـــاد خَم ابــــروی گلرخان……….. بکش جام, در بــزم مـــی خوارهــــا

گــره را, ز راز جــــهان باز کن……….. که آسـان کنـــد باده, دشــوارهـــــا

جز افسوس و افسانه نبود جـهان……….. که بســتـنـد چشم خشـــایارهـــــا

به انــدوه آینـده, خود را مبــاز……….. که آینده, خوابی است چون پارهـــــا

فریب جهان را مخور, زیـنــهار! ……….. که در پای ایـــن گُل بود, خارهــــا



پیاپی بکش جام و سرگرم باش

بهل گر, بگیــــرند, بیـکارها

علامه طباطبائی (قدس سره)

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم
شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوه دويدم

مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم

بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم

جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم

وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟

مهرداد اوستا

گویند: صاحب دلى ، براى اقامه نماز به مسجدى رفت . نمازگزاران ، همه او را شناختند؛
پس ، از او خواستند که پس از نماز، بر منبر رود و پند گوید . پذیرفت .
نماز جماعت تمام شد . چشم ها همه به سوى او بود. مرد صاحب دل برخاست و بر پله نخست منبر نشست .
بسم الله گفت و خدا و رسولش را ستود. آن گاه خطاب به جماعت گفت :
مردم !هرکس از شما که مى داند امروز تا شب خواهد زیست و نخواهد مرد، برخیزد!
کسى برنخاست .
گفت : حالا هرکس از شما که خود را آماده مرگ کرده است ، برخیزد!
باز کسى برنخاست .
گفت : شگفتا از شما که به ماندن اطمینان ندارید؛ اما براى رفتن نیز آماده نیستید ... !