دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

فرش غمش گشتم و آخر ز بخت
رفت بر این سقف مصفا دلم

آه که امروز دلم را چه شد
دوش چه گفته است کسی با دلم

از طلب گوهر گویای عشق
موج زند موج چو دریا دلم

روز شد و چادر شب می درد
در پی آن عیش و تماشا دلم

از دل تو در دل من نکته‌هاست
آه چه ره است از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی
وای دلم وای دلم وا دلم

ای تبریز از هوس شمس دین
چند رود سوی ثریا دلم

سلـام

منصور را بر دار کردند / او حق را در خود دید اما آنقدر عاشق که نتوانست خاموش بماند .. عشق آن است

چند می گویی که از من شکوه ها داری به دل؟
لب که بگشایم مرا هم با تو چندان ماجراست

عشق را ای یار با معیار بی دردی مسنج
علت عاشق٬ طبیب من! ز علت ها جداست

با غبار راه معشوق است راز آفتاب
خاک پای دوست در چشمان عاشق توتیاست

جذبه از عشق است و با او بر نتابد هیچ کس
هر چه تو آهن دلی او بیشتر آهنرباست

خود در این خانه نمی خواند کسی خط خرد
تا در این شهریم آری شهریاری عشق راست

عشق اگر گوید به می سجاده رنگین کن ، بکن
تا در این شهریم، آری شهریاری عشق راست

عشق یعنی زخمه ای از تیشه و سازی ز سنگ
کز طنینش تا همیشه بیستون غرق صداست

آن کس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند

آن کس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند

ابــــــن یمیــــــــن

دیشب لبم از سوز سخن های تـو می‌سوخت
در مـن هـمـه غـوغـای تـو بود و تـو نبودی

دل ، آتش نی از سفر سوختن آورد
آتـش هـمـه از نـای تــو بـود و تـو نـبـــودی

همان اتفاقی که وقتی رسید
نگاهم به جز آتش آبی ندید

تو این از نگاهت غزل ریخته
رباعی ز مژگانت آویخته

تو ای فال پرجذبه بخت من
غزل چشم بی تاب و سر مست من

تو ای بهت مجهول آینده ام
تب سرخ و درد فزاینده ام

غزال غزلنوش از من گریز
کمی استعاره به کامم بریز

شدم در مسیر تو بدنام و مست
اگر چه دلم از تو طرفی نبست

هنوز از نگاهت جنون می چکد
و از انتظار تو خون می چکد

هنوز از فراسوی دهلیز شب
به من می رسد سوز یکریز تب

خداحافظ ای شوق نادیدنی
نخستین گناه نبخشودنی

خداحافظ ای چشم باران سرشت
تو ای سیب ممنوع باغ بهشت

خداحافظ ای درد شیرین من
تو ای اشتباه نخستین من

گل انتظارم،نمی جویمت
شکوفه ندادی،نمی بویمت

نمی بویمت آری نشان فریب
تو یعنی همان چشم آتش نصیب

مبادا که روزی برنجانی ام
دوباره بیایی بشورانی ام

تو از جنس سربی ،تو از آتشی
و من یخ نگاه و زمستانی ام

دعا می کنم تا رسد بعد از این
شب زلزله،فصل ویرانی ام

ما بـه آن گل از وفـای خویشتن دل بـستـه ایم
ورنـه ایـن صحـرا تهـی از لالـه سیـراب نیـسـت

آنـچـه نایـاب است در عالـم وفـا و مـهر مـاست
ورنـه در گـلزار هستـی سرو و گل نایاب نیست

سلام