دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

دیده ی یعقوب اگر روشن شود نبود عجب
دیده ی دل را کند روشن نسیم کوی دوست

غنچه ی دل بشکفد در سینه چون گل در چمن
مژده ی وصلی که آرد قاصدی از سوی دوست

باده را لبریز کن ساقی ز صحبت پر شکن
تا به کام دل نشینم ساعتی پهلوی دوست

جوی خون آرد به جای شیر"مخفی" کوهکن
نشنود در بیستون گر تشنه ای از بوی دوست

... زیب النسا بیگم-مخفی- ...

ببخشای اگر صبح را

ما به مهمانی کوچه دعوت نکردیم.

ببخشای اگر روی پیراهن ما

نشان عبور سحر نیست

ببخشای اگر از حضور فلق

روی فرق صنوبر خبر نیست.

نسیمی گیاه سحرگاه را

در کمندی فکنده است و

تا دشت بیداری اش می کشاند

و ما کمتر از آن نسیمیم

در آنسوی دیوار بیمیم.

ببخشای ای روشن عشق،

بر ما ببخشای
...

به پایان رسیدیم اما

نکردیم آغاز

فرو ریخت پرها

نکردیم پرواز ...

... م . سرشک ...

☑ سلام برشما ::: -( سارا صدفی عزیز )-

☑ سلام برشما ::: -( رضای عزیز )-

عشق‌ است‌ بلای‌ من‌ و من‌ عاشق‌ عشقم‌
اين‌ نيست‌ بلایی‌ كه‌ سپر داشته‌ باشد

برگرد ، سفر طول‌ كشيد ای‌ نفس‌ سبز
تا كی‌ دل‌ من‌ چشم‌ به‌ در داشته‌ باشد؟!

... مرتضی امیری اسفندقه ...

تیر عشق او نگر کز کوه خارا بگذرد
فرین بر قوت سر پنجه و بازوی دوست

آهوان گر صید شیران صیدگاه عشق بین
کز نگاهی صید شیران میکند آهوی دوست

امتحان را تا جدا سازد ز نیم عشق و هوس
تند خوئیها کند ای من فدای خوی دوست

بوالهوس را چشم و دل هر لحظه اندر خالی است
دیدۀ عاشق به سویی نیست الّا سوی دوست

همچو بیدل کو کند شق پردۀ پندارخویش
هر کسی بی پرده خواهد گر ببیند روی دوست

... بیدل شیرازی ...

علی بابا اینو سیتا گفته بود که

سلام و درود

ديده‌ام خورشيد را در خواب، تعبيرش تويی
خواب دريا و شب مهتاب، تعبيرش تويی

زآن لب شيرين حوالت کن برايم بوسه‌ای
ای که رويای شراب ناب، تعبيرش تويی

گيسوانت را به گرد گردن من، حلقه کن
ای که خواب پيچ و تاب، تعبيرش تويی

از معبّرها نمی‌پرسم که خواب صبح وصل
شق من! بی رمل و اسطرلاب، تعبيرش تويی

خود نه تنها خواب‌های چشم تن، بل بی‌گمان
هرچه چشم جان ببيند خواب، تعبيرش تويی

خوب من! خواب ترا ديدن در اين دنيای بد
چون گل روييده درمرداب، تعبيرش تويی

خواب ديدار تو و فريادهای من، که: آی!
رفتم از دستت! مرا درياب! تعبيرش تويی

... حسین منزوی ...