دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

آهای معلم بد!
چقدر جریمه باید؟

چند تا ستاره بسه،
برای جمع و منها؟
برای ضرب و تقسیم،
تا کشف این معما؟

تا بوسۀ قدیمی
چند تا ترانه راهه؟
چند تا سپیده، رنگی؟
چند تا سپید سیاهه؟

جریمه‌های خطی،
جریمه‌های حرفی،
جریمه‌های آبی،
جریمه‌های برفی.

علم بهتر است یا ثروت؟
گوشۀ پرت نیمکت
بغل‌بغل، تعارف
غزل‌غزل، خشونت.

آهای معلم بد!
چقدر جریمه باید؟

بغض کدوم پرنده
باید هنوز بباره؟
زخم کدوم قناری،
مرهم این دیاره؟

چند تا شکار آهو
تا ته بیشه مونده؟
تا این‌جا داغ آواز،
چند تا قفس سوزنده؟

آهای معلم بد!
چقدر جریمه باید؟

تنها ژن ها نیستند که دچار جهش می شوند.
تفکر هم می تواند جهش پیدا کرده و کارائی اش را ده ها برابر کند.
به جای اینکه به دنبال بهبود تفکر باشیم، بهتر است آن را جهش دهیم.
برخی از اشکال جهش تفکر به قرار زیر است
از تفکر ایستا به تفکر دینامیک
از تفکر واژه ای به تفکر تصویری
از تفکر خطی به تفکر غیر خطی
از تفکر بسته به تفکر باز
از تفکر جزء نگر به تفکر کل نگر
از تفکر شرطی شده به تفکر خلاق
از تفکر انفعالی به تفکر انتقادی
.
.
.
از تفکر متعارف به تفکر متعالی

رَواقِ مَنظَرِ چَشمِ من، آشیانه‌ی توست
کرم نما و فرود‌آ، که خانه، خانه‌ی توست

به لطف خال و خط، از عارفان ربودی دل
لطیفه‌های عجب زیر دام و دانه‌ی توست

دلت به وصل گل، ای بلبل صبا، خوش باد
که در چمن، همه گُلبانگ عاشقانه‌ی توست

علاج ضعف دل ما به لب حَوالت کن
که این مُفرّح یاقوت در خزانه‌ی توست

به تن مُقصرم از دولتِ مُلازِمتت
ولی خلاصه‌ی جان خاک آستانه‌ی توست

من آن نی‌ام که دهم نقد دل به هر شوخی
درِ خزانه به مُهر تو و نشانه‌ی توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که تُوسنی چو فَلَک، رام تازیانه توست

چه جای من؟ که بِلَغزَد سِپِهر شُعبده باز
از این حِیَل که در اَنبانه‌ی بهانه‌ی توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شیرین سخن ترانه‌ی توست

دلم گرفته هوای بهار کرده دلم
هوای گریه ی بی اختیار کرده دلم

رها کن از لب بام آن دو بافه گیسو را
هوای یک شب دنباله دار کرده دلم

بیا بیا که برای سرودن بیتی
هزار واژه ی خونین قطار کرده دلم

به هر تپش که نفس تازه می کند باری
مرا به زیستن امّید وار کرده دلم

کنون که آخر پیری نمانده دندانی
غزال خوش خط و خالی شکار کرده دلم

بخند ای لب خونین لب ترک خورده
دلم شکسته هوای انار کرده دلم ...

"سعید بیابانکی "

کلیم کاشانی ... !

من فکر کردم میوه است