دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

چزاره پاوزه، شاعر، نویسنده، مترجم و منتقد ادبی ایتالیایی در 9 سپتامبر 1908 در دهکده ی سنتو استفانو بلبو در نزدیکی شهر تورین به دنیا آمد. وی کودکی سختی را گذراند، خواهرش بر اثر دیفتری جان خود را از دست می دهد و در سن شش سالگی پدرش در اثر سرطان مغز از دنیا می رود و تربیت او را مادرش به عهده می گیرد که سخت گیری های شدید او، چزاره را درون گرا و خجالتی بار می آورد. نوجوانی چزاره با عشق به طبیعت و کتاب گذشت، پسری خجالتی که تنها به دنبال پروانه ها ،پرندگان و راز جنگل ها بود.

پاوزه در حین تحصیل به یادگیری زبان لاتین و یونانی پرداخت. وی در سال 1926 در رشته ی زبان انگلیسی دانشگاه تورین نام نویسی کرد، این رشته را به قصد تعمق در ادبیات امریکا انتخاب کرد و در سال 1930 با نوشتن پایان نامه ای در باب تفسیر بر اشعار والت ویتمن به درس خود پایان داد. وی نقش برجسته ای در شناساندن ادبیات امریکا در ایتالیا دارد.

آثار او مانند تمام هم نسلانش متاثر از جنگ جهانی و فاشیسم و جنبش های مدرن سیاسی و ادبی است. می توان آثار پاوزه را در قالب رئالیست و یا نئورئالیست دسته بندی کرد که اکثرا متاثر از فضای اجتماعی پیرامونش هستند.

از آثار وی در قالب داستان و رمان می توان به : شب جشن، تعطیلی ماه اوت، گفتگوهایی با لئوکو، ساحل، تابستان زیبا ، خانه ای بر تپه، اشاره کرد.
همچنین مجموعه ی اشعار دوران جوانی، کار خسته می کند ، زمین و مرگ و مجموعه ی مرگ خواهد آمد و چشمان ترا خواهد داشت، آثار وی در قالب شعر می باشد.

چزاره پاوزه در 27 ماه اوت 1950 در سن 42 سالگی با مصرف ده بسته قرص خواب آور روی تخت خوابش در هتلی در شهر تورین خود کشی کرد.

ای جانمممممممممممممممممممممممم