دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

چهل و سه سال از مرگ رهی معیری می‌گذرد، و نامش همچنان با غزل همراه است. او در خانواده‌ای اهل هنر و ادب زاده شد و نیاکانش همه مشاغل مهم دولتی را در دوره‌های پیشین بر عهده داشتند. نسب‌اش به فروغی بسطامی، شاعر دوره‌ی قاجار، می‌رسد. شور شعر در همان نوجوانی در او می‌جوشید. غلیان آن را در این شعر می‌بینیم که در هفده سالگی سروده شده است:

کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد/ وین روز مفارقت به شب می‌آمد
آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست/ ای کاش که جان ما به لب می‌آمد

کمتر کسی است که چند بیتی از غزل‌های او را در حافظه نگاه نداشته باشد. او اما زمانی به غزل روی آورد که جائی خالی برای غزل وجود نداشت. غزل‌های‌ حافظ و سعدی و دیگر شاعران کلاسیک ورد زبان‌ها بود و فضای خالی غزل معاصر را شهریار و یکی دو تن دیگر پر کرده بودند. رهی اما زبان سعدی را برگزیده بود.

علی دشتی، نویسنده و پژوهشگر، او را چهارمین غزل‌سرائی می‌داند که در اقتفای اثر شیخ، موفق بیرون آمده است. دشتی می‌نویسد: «پس از "هلالی" و "فروغی بسطامی" و"معتمدالدوله نشاط " اینک رهی معیری است که به حریم استاد نزدیک شده است، ولی با این تفاوت آشکار که به حد زیاد و محسوسی، نازک‌خیالی غزل‌سرایان سبک هندی در گفته‌های وی دیده می‌شود.»

تقلید از سبک شاعران پیشین و ترجیح یکی بر دیگری، از جمله عادات شاعران معاصر ماست. "دکتر لطفعلی صورتگر" فردوسی را می‌ستود و "امیری فیروزکوهی" صائب را دوست داشت و بر دیگران ترجیح می‌داد. "وحید دستگردی" نیز نظامی را سخن‌سالار شاعران پارسی‌گوی می‌دانست. رهی نیز به سعدی روی آورده بود.

"محمدرضا شفیعی کدکنی" شاعر و پژوهشگر اما گرفتن مضمون شعری از قدما را با شرایطی، صرف تقلید نمی‌داند: «اگر شاعری مضمونی را از قدما گرفت، اگر بتواند بهتر از ایشان بیان کند مضمون از آن او خواهد شد و تنها فضل تقدمی برای قدما باقی است.»

شفیعی کدکنی در دو مثال شعری منظور خود را به وضوح بیان می‌کند.
امیرمعزی می‌گوید:
چندان که به آینه همی درنگری/ بر چهره خویشتن ز من فتنه‌تری
رهی می‌سراید:
من از دلبستگی‌های تو با آئینه دانستم/ که بر دیدار طاقت‌سوز خود عاشق‌تر از مائی

رفتن
مي تواند بي خيالي واژه اي باشد
كه با قطار قطار كلمه دود مي شود
روي دور كُند
مي تواند آنقدر پس و پيش
كه انگار آمده اي
انگار مانده اي
رفتن
مي تواند طغيان رودخانه اي باشد
وحشي و ناآرام
كه طالع َش را گم مي كند
در پيچ تاريك موهايم
و مصب َش را از ياد مي برد

در این جا و اکنون بنا دارم
دنبال چیزی بگردم
که ربطی نداشته باشد به من
و شاید به شما
چیزی مثل شادی
مثل تکّه‌ای ابر آبستن در گوشه‌ای پرت
یا دقیقه‌ای در یک ساعت جیبی
جای خالی‌ام را بنا دارم پر کنم
و دست و دل شما را
اگر بگذارد گنجشک بی‌جفتی
که ربطی ندارد
به چشم‌های من ... !

سلااااااااااااااااااااااااام
عیدتون مبارک

سلام و رحمت خدا بر شما