دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

هر کو قتیل عشق نشد چون به خاک رفت
هم بی خبر بیامد و هم بی خبر برفت

در کوی عشق بی سر و پایی نشان نداد
کو خسته دل نیامد و خونین جگر نرفت

عمرم برفت در طلب عشق و عاقبت
کامی نیافت خاطر و کاری بسر نرفت

شوری فتاد از تو در آفاق و کس نماند
کو چون ( عبید ) در سر این شور و شر نرفت

عبید زاکانی

رفتنی دیدمش اینجا ..خیلی اینو دوست دارم از نیکی جان ...
متشکرم ویاعلی.

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي....

عاشق آنكه تو را مي خواهد...

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد...

و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد!

سلام حاج علی

پشت پرچین روزمرگیها
یک نفر ترانه می گوید
یک نفر نقد می کند آن را
آن دگر بهانه می جوید!

پشت پرچین روز مرگیها
یک نفر ساز می سازد
یک نفر کوک می کند آن را،
یک نفر می نوازدش با عشق ،
آن دیگر فالش می خواند!

پشت پرچین روزمرگیها
آینه دروغ می گوید،
انعکاس چهره ها زیباست.
او دچار ابهام است
چهره ها ... ، نازیباست.

پشت پرچین روزمرگیها
رنگ تکرار میدهند کلمات
واژه ها اسیر حاشیه اند،
محتوا... ، عجیب بی معنا ست

پشت پرچین روزمرگیها
سرزمینی ست بس دلهره خیز
سوژه ها به رنگ دلشوره
شاید این دلیل بی حوصلگی ست

در حقیقت این حصار مرگ آور
بند یک هوای تازه تر است
یک نسیم ساده بیاید
تا بهار ... ، یک قدم است

ای نخل من که برگ و برت شد ز دیگران
دانی کز آب دیده ی من پا گرفته ای

بگذار تا ببینمش اکنون که میرود
ای اشک از چه راه تماشا گرفته ای؟

خارم به دل فرو مکن ای گل به نیشخند
اکنون که روی سینه ی او جا گرفته ای

گفتی: صبور باش به هجرانم "اطهری"
آخر تو صبر از این دل شیدا گرفته ای