دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام.

مسئله همون میم برداشتن ست علی بابا!!

آقا هر کی مارو میخواد بیاد دیگه از این یواشتر نمیشه

در دشتی سبز و گسترده و دور از دسترس مردمان، گله ای از اسبان به خوشی و خرمی روزگار میگذراندند. سالی از سالها زمین خوشید و گیاه و سبزه ای نرست. اسبان گرسنه و تشنه هر گوشه چیزی برای خوردن و نوشیدن می جستند اما هیچ نمی یافتند.
ابر سیاه غلیظی آسمان را تیره کرده بود ولی هیچ نمی بارید. اسبها گرسنه و لب تشنه می اندیشیدند که چه کنند. اسبی گفت : به شهر برویم که آنجا آب و خوراک فراوان باشد. همه اندیشناک و خاموش شدند. پس از سکوتی طولانی و غمبار اسب دیگری گفت :
در شهر آب و غذا به رایگان ندهند و بهایش جز آزادی نباشد. اسبها عاشق آزادی بودند. به ناگاه اسبها با شیهه و فریادی بلند سم به زمین کوفتند و گفتند : ما موطن خود ترک نکنیم و از پی آب و علف تن به اسارت ندهیم.
زمین بلرزید و ابر سیاه بی باران غریو اسبان شنید و در غم و عشق آنان چهل روز و چهل شب سخت بارید. زمین مرده، زنده شد و گیاه و سبزه رویاند و اسبان دگر بار در سرزمین خود شاد و خرم و آزاد بودند.