خیلی زیبا.

@✔ عـلـ[بابا]ــی اواتار بسیار بسیار زیبا و جدیدتون تبریک..

گوارای من آه! ای شعر ناب من! سلام ای عشق!
به جام شوکران من، شراب من! سلام ای عشق!

زمین خاکی ام، گرد سرت می گردم و هستم
سلام، ای زندگی بخش آفتاب من! سلام ای عشق

درِ عرفان زیبایی، به روی من، تو وا کردی
سلام، ای معرفت را فتح باب من! سلام ای عشق

دو فصل گمشده، پیدا شد آخر با تو، زین دفتر
تو ای آغاز و انجام کتاب من، سلام ای عشق

سلام، ای خط زده کابوس هایم را، طلوع تو
از آفاق پر از آشوب خواب من، سلام ای عشق

به هنگام غروب خویش هم، با آخرین خطش
رقم بر صفحه ی شب زد، شهاب من! «سلام ای عشق»

به دور افکنده ام، غم ها و شادی های کوچک را
تو ای رمز بزرگ انتخاب من، سلام ای عشق

تو عقل سرخ را با واژه هایم آشتی دادی
سلام، آه ای شعور شعر ناب من! سلام ای عشق

حقیقت با تو از آرایه و پیرایه عریان شد
سلام، ای راستینِ بی نقاب من! سلام ای عشق

درود، ای آبی بودایی! ای تمثیل زیبایی
گل نیلوفر باغ سراب من! سلام ای عشق

«چرا هستم؟» سوال بی جوابم بود از هستی
تو دادی با سلام خود، جواب من، سلام ای عشق

اگرچه با تو دور زندگی تند است، اما باز
سلام، ای شط شیرین شتاب من! سلام ای عشق

زبس کاندر ره عشق تو از پای آمدم تا سر
چنان بی پا و سر گشتم که پای از سر نمی دانم

به هر راهی که دانستم فرو رفتم به بوی تو
کنون عاجز فروماندم رهی دیگر نمی دانم

به هشیاری می از ساغر جدا کردن توانستم
کنون از غایت مستی می از ساغر نمی دانم

به مسجد بتگر از بت باز می دانستم و اکنون
درین خمخانه ی رندان بت از بتگر نمی دانم

دلی کو بود همدردم چنان گم گشت در دلبر
که بسیاری نظر کردم دل از دلبر نمی دانم

دل "عطار" انگشتی سیه رو بود و این ساعت
ز برق عشق آن دلبر بجز اخگر نمی دانم

از دهانت کار گشته بر من دلتنگ، تنگ
با لب لعل تو دارد این دل افگار، کار

هر چه می‌خواهی بکن با من تو ای طنّاز، ناز
گر دهی یک بوسه‌ام زان لعل شکربار، یار

ساقیا! زان آتشین می ساغری لبریز، ریز
تا به مستی بر زنم در رشتهٔ زنار، نار

مطربا! بزم سماع است و بزن بر چنگ، چنگ
چشم خواب آلودگان را از طرب بیدار، دار

ای صبوحی شعر تو آرد به هر مدهوش، هوش
خاصه مدهوشی که گوید دارم از اشعار، عار

... شاطرعباس صبوحی ...

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساربان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

علی بابا.

خیلی زیبا بود...خیلی...پست ثابت صفحه شما.


تازه علی بابا شما منو یاد استادم میندازید...هر وقتی باهاشون حرف میزدم نمیخواستن حرف بزنن یا نمیگفتن شعر میخوندن جوابم ...
نمیدونم چرا ولی وقتی شما رو حتی تو همین دنیای مجازی مبینم یاد ایشون میافتم..