دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بی شبهه آفريده تو را از ژن شراب

آنکس که در خمار تو ما را گذاشته !

با زر کشيده خط لبت را و ناگزير

در موزه اش برای تماشا گذاشته !

چون آسمان حسود شده از دل زمين

چشم تو را گرفته و دريا گذاشته !

تا تو جهان بگيری بر روی روی تو

سرمايه ای به وسعت دنيا گذاشته !

هم قند در قبال سمرقند داده و

هم خال در ازای بخارا گذاشته

تحريم کرده نعمت می را برای ما

در سفره ی لبان تو اما گذاشته

او خاک را به پای تو پايين کشيده و

خورشيد را به دست تو بالا گذاشته !

با فاصله کشيده اگر مهر و ماه را

ما بين شان برای شما جا گذاشته !

روزی که ياد داده به تو ناز و غمزه را

انگشت روی ضعف دل ما گذاشته !

چشمت چنان فريفت ندانستم از سرم

برداشته کلاه مرا يا گذاشته !

من از خدا چگونه بپرسم که پس چرا

جفت مرا کشيده و تنها گذاشته !

کــــارم از دستِ ســــرِ زلفِ تــــو در پــــــای اوفتاد
چــــــاره ی کـــــارم بســاز اکنون که کار افتاده است

هــــر زمــــــان از اشک میگون ساغرم پر می‌شود
خــــــون دل نــوشم , تو پنداری مگر کان باده است

بیـــوفائی چــــون جـــهان , دل بــــر تــو نتوانم نهاد
ای خـوشا آن کس که او دل بر جهان ننهاده است

حیـــــرت اندر خــــامه‌ی نقاش بی چـون است کو
راستــــــی در نقش رویت داد خـــوبی داده است

از سرشکت آب رویـــم پیش هــــر کس زان سبب
بردو چشمش جای می‌سازم که مردم زاده است

دست کــــوته کن چــــو خــــواجو از جهان آزاده‌وار
ســـــــــرو تا کــوتاه دستی پیشه کرد آزاده است

خواجوی کرمانی

چه خوش بود امتحان را، جسم اگر از عاشقان می خواست
به جایش زیر پای دوست، جان تسلیم می کردند

اگر فصل فراق از دفتر ایام گم می شد، چه کم می شد؟
چه خوش بود این ورق را پاره، زین تقویم می کردند

ستم کاران چنین بنیاد مظلومان نمی کَندند،
به جای آه اگر از مشت اینان بیم می کردند

نشان هوشیاری بود آن عصیان ابلیسی
زمانی که ملائک خاک را تعظیم می کردند

اگر می شد که صورت را به ذات آورد، بی تردید
به صورت عشق را، چون روی تو ترسیم می کردند

از آن دم کز ازل تصویر زیباییت می بستند
به بویش تا ابد، تعلیم شیداییم می کردند

حسین منزوی

قولتان که يادتان نرفته?

آن روزهاي شادِ جواني به باد رفت
دست زمان , سراي طرب را خراب كرد

عمرم گذشت و دايه ی مكّار روزگار
افسانه گفت و كودكِ دل را به خواب كرد

مهدی سهیلی