دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

مثل آن شبنم که نورانی شد و پرپر زنان
رفت و با خورشید پیوست، می خواهم تو را

مثل آن پیچک که در توفان جنگلهای زرد
خویش را بر شاخ سبزی بست، می خواهم تو را

مثل آن چشمه که با اندیشۀ دریا شدن
ناگهان از خاک بیرون جست می خواهم تو را

نیستم قانع به این دیدارهای بیش و کم
قصه را کوته کنم، دربست می خواهم تو را

پس بسازید رهی را که کنون
تا ابد سوی صداقت برود

و بکارید به هر خانه گلی
که فقط بوی محبت بدهد!

سیّد حسن نیّرزاده نوری

علیک سلام

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من
گفتی اندر بن مویم سر نشتر می‌شد

آن نه می‌بود که دور از نظرت می‌خوردم
خون دل بود که از دیده به ساغر می‌شد

از خیال تو به هر سو که نظر می‌کردم
پیش چشمم در و دیوار مصور می‌شد

چشم مجنون چو بخفتی همه لیلی دیدی
مدعی بود اگرش خواب میسر می‌شد

تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست
با خاک آستانه این در به سر بریم...

آه شیــــرین، خبــــری تـــــــــــلخ برایت دارم
کوهکن تیــــــشــــــــه زنان مُرد، خبردار شدی؟

شـــــاه بیـــــت غزل آخــــــــــــر من بعد از تو
بیـــــت بیـــــت غزل افســــرد، خبردار شدی؟

محمد رضا طباطبائی

بگذار تا به لرزه بیفتد خطی سیاه
چشم انتظار و دل نگران پیکری بکش

بر روی بوم دور تر از من قدم زنان
ساعت حدود هفت که شد دختری بکش

وقتی عبور می کند از پیش چشمهام
تو لا به لای رهگذاران یک پری بکش

از من نپرس شکل پری را عزیز من
تصویر خویش را که خودت از بری بکش

این رنگ و این قلم تو خودت را برای من
آنطور که دل همه را می بری بکش

حالا که جای چشم تو دریا کشیده ای
غرقم نکن به جای مژه بندری بکش

من فکر می کنم که تو هم عاشقم شدی
یک منظره از این همه خوش باوری بکش

باید تو را صدا کنم اما بدون گل؟
در دستهام شاخه ی نیلوفری بکش

آن کیست با تو می رود او... من که نیستم؟
این لحظه را کنار کس دیگری بکش

من داد می زنم که کجا می روی بمان
بنشین برای تابلوات آخری بکش

و سالهاست بی تو نشستم در این غروب
نقاش من به تابلوی خود سری بکش...........

مهدی مردانی

آرزو مُرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت
غم نمی‌گردد جدا از جان مسکینم هنوز

کسـی پیشِ من در جهان عاقل است
که مشـــغول خود وز جهان غافل است

کــــــــــــــــــــسی گیرد آرامِ دل در کنار
که از صحــــــــــــــــــبت خلق گیرد کنار

به صورت کـــــــــسانی که مردم وشند
چو صـــــورت همان بِه که دم در کشند

چو ســـعدی کسی ذوقِ خلوت چشید
که او از دو عــــــــــــــالم زبان در کشید